BEJAARD

door: Fake op vrijdag 25 oktober 2013


Het is een gek idee. Ik ben 62, met pensioen en dus ben ik bejaard. Dertig jaar geleden lijkt ver weg, maar voelt dichtbij. De andere kant op dertig jaar … mijn hemel dan ben ik 92. Een leeftijd die in ons geslacht niet vreemd is. Een oom van mij overleed in mei als “broekje van 90” eigenlijk jong.
Met hem is de hele generatie boven mij uit het leven verdwenen. Ze bestaan nog bij de gratie van de herinneringen die de neven en nichten aan hun ooms en tantes bewaren. En de kinderen aan hun ouders natuurlijk. Als het goed is dan is mijn generatie de volgende die aan de beurt is. Op geboren worden staat de doodstraf, maar daar denken we liever niet aan. En we denken er nog liever helemaal niet over na.
Mag ik u eens vragen hoe vaak u al hebt gedacht “Nou als mij zoiets overkomt dan mogen ze me een spuitje geven”? Ik heb het de afgelopen tien jaar vaker gedacht dan in alle vijftig jaar daarvoor bij elkaar. Logisch want je komt het al ouder wordend steeds vaker tegen. Je ziet (als het goed is) eerst opa en oma achteruit gaan en daarna je ouders. Ik zeg als het goed is, want ik ken ook mensen die een kind hebben moet begraven. Dat hoort niet. Is een misdaad van het leven, maar je doet er helemaal niets tegen. We zijn klein en machteloos, hoe groot onze mond soms ook is.
Ik ben nu dan bejaard, maar voel me gelukkig nog heel erg jong. De wereld ligt nog te wachten tot ik hem heb veroverd. Maar voor alle zekerheid heb ik onlangs wel opgeschreven wat ik wil als het misschien ooit heel slecht met mij gaat. Daar heb ik lang over nagedacht. En het net zo lang voor me uitgeschoven. Tot ik mijn tante van 85 hoorde zeggen dat ze eigenlijk haar leven wel voltooid vond. Ze heeft Alzheimer in een matig gevorderd stadium, er is een procedure gestart om twee neven tot bewindvoerders te benoemen (tante is kinderloos) en het is dus te laat voor haar om deze wens nog kenbaar te maken.
Toen ik me dat realiseerde ben ik meteen aan het schrijven geslagen. Wat ik heb geschreven is niet van belang voor u. Dát ik heb opgeschreven misschien wel. Je weet maar nooit wanneer je het nodig kunt hebben. En je kunt beter herroepen wat je hebt geschreven dan niet meer je wil kenbaar kunnen maken. Na het drama in Tuitjenhorn heb ik een aanvulling geschreven, waarin staat dat ik mijn huisarts oproep me in het geval ik stikkend dreig te sterven het laatste zetje menselijkheid in mijn bestaan te geven.
En natuurlijk hoop ik dat het nog decennia zal duren voor ik u niet meer lastig kan vallen.

Reacties

Vraag / Opmerking ?