Eigen Aardigheden 16 oktober 2015

door: Bertus op vrijdag 16 oktober 2015


MOMENT…

Beeld en geluid hebben mij altijd al gefascineerd en daardoor ben ik altijd alert op zoek naar nieuw materiaal. Dat heeft al een paar keer wat leuks opgeleverd. De afgelopen maanden ben ik in mijn schaarse vrije tijd ( ’s nachts….) bezig geweest met het opnieuw monteren van de film van 1959 van Hollandscheveld, destijds gemaakt in opdracht van de muziekvereniging de Bazuin, nu Juliana-de Bazuin.  De film wordt in een verbeterde versie op DVD opnieuw uitgebracht.
In 1997 monteerde ik de film in een andere volgorde. De filmmakers hadden in 1959  lukraak alles achter elkaar geplakt waardoor je in de oorspronkelijke film van links naar rechts en van zuid naar noord door het dorp ging. Met behulp van een tijdcode op een VHS-video zette ik alle scenes op een rij met beschrijving van wie, wat en waar en maakte vervolgens op papier een nieuwe volgorde die een soort route door het dorp volgde. Met deze papieren montage maakten we in de studio van PowerSound Coevorden  de VHS-versie en zetten daarna ook geluid daaronder waarmee het unieke tijdsdocument  redelijk compleet was.
18 jaar later komt er een nieuwe verbeterde versie van de film uit 1959. Monteren gaat in deze tijd makkelijker en sneller dan in 1997. De oude film werd met moderne middelen gedigitaliseerd en dat leverde een aanzienlijk beter beeld op. Punt was alleen dat de oude film nu weer in de nieuwe volgorde moest worden gezet. Dat was met de PC een stuk eenvoudiger dan vroeger en het leek allemaal voortvarend te gaan totdat het geluid er weer onder moest…

In 1997 werd de oude film via een filmprojector overgezet op video. De snelheid van de projector was waarschijnlijk anders dan de snelheid van de nieuwe opname waardoor het geluid totaal niet meer synchroon liep met de beelden. Ook nog niet zo erg want dankzij de moderne editing-programma’s kan je nu thuis op je PC  al minstens 10.000 keer meer dan wat de professionele filmmakers in 1960 konden!  Maar zo simpel was het toch niet want uiteindelijk moest elke scene op een andere snelheid worden gezet, variërend van 85 tot 105 % van de oorspronkelijke snelheid.
Ik ken de film nu beeld voor beeld uit m’n hoofd.  Elk fragment heb ik 300 keer gezien… Maar dat is niet alleen montage-kommer en kwel!  Want zo ontdekte ik dat mijn moeder en mijn broertje er allebei toch iets langer op staan dan ik al wist.  In een paar frames (de oude film had iets van 24 beelden(frames) per seconde )  zie ik opeens mijn broertje en dan mijn moeder.  Lambert is net 4 of nog net niet  en moeder net wel of nog net geen 44.
Het is een piepklein flitsje uit 1959. Een deel van een seconde uit een tijd die al zo lang geleden is maar die ruim 56 jaar later toch nog voor een soort ontroering zorgt. Mijn moeder werd 80, broertje Lambert 58. In 2015 zou mijn moeder 100 zijn geworden, mijn broertje 60. Ze zijn er beide niet meer…
Het zijn zulke kleine dingen die zo’n oude film nog unieker maken dan ie al was. Voor mij.


Maar misschien moet je daar wel een beetje gek voor zijn ofzo… (Bertus ten Caat)


Een "still"  uit de film van 1959. De Ds. Kooimanstraat.  Helemaal links mijn moeder Geesje ten Caat. Rechts van haar mijn broertje Lambert ten Caat .  Helemaal rechts Griet van der Weide-Boertien en gezinshulp Dinie (Zomer) Veuger. Op de achtergrond het Hoekje met o.a. rechts het huis van kapper de Jonge. 

Dit was het beeld dat we kenden van de film: Moeder en zoon...

Reacties

Vraag / Opmerking ?