ELKE DAG VERS…

door: Fake op zondag 15 december 2013

Jarenlang schreef ik op Internet mijn persoonlijke weblog 'Elke Dag Vers".  Vanaf mei 2002 om precies te zijn. Ruim 20 jaar eerder , begin jaren 80, schreef ik m'n eerste "Schilleboer"-columns in de Hoogeveense Courant. "Piet Schilleboer" ging als alter ego een geheel eigen leven leiden. Op Radio Hoogeveen en bijna 10 jaar lang wekelijks op Radio Drenthe kreeg 'Schilleboer' een hele aparte status.Later waren er nog columns in andere kranten onder de naam P.S. Boer.    Als het trio "Schilleboer & Co" kwamen we zelfs landelijk in het nieuws naar aanleiding van een voetballiedje voor het WK in Amerika. Op tv in NOVA en in roddelrubrieken van de Telegraaf, Privé, Weekend enz...  Toen Schilleboer op de radio stopte begon ik mijn weblog 'Elke Dag Vers en schreef daarin mijn 'zieleroerselen' en andere verhalen... ELKE DAG VERS heb ik op 11-12-13 nieuw leven ingeblazen op Facebook. ( Intussen ook weer verwijderd en vervangen door Eigen Aardigheden -1-8-2015 )

Een verhaal dat u daar kan lezen past ook hier: FOTOTOESTEL...

FOTOTOESTEL…
Nu de mobiele telefoon behalve telefoneren ook kan fotograferen, filmen en nog oneindig veel meer moet het al heel raar zijn als er niet iemand in de buurt is die op de een of andere manier iets vastlegt van wat onze grootouders zich hooguit nog konden herinneren! In 1990 bestond de mobiele telefoon nog niet voor gewone mensen. Dus schreef ik en… Lees:

Als wij met z'n zessen door de drukke winkelstraat aan komen slenteren, zit de man er al. Aan zo’n klein klaptafeltje en op zo’n klein klapstoeltje die je bij ons vaak in feesttenten aantreft. Een aantal van dat soort zitjes is opgesteld bij de ingang van een groot warenhuis. We sjouwen al een tijdje in Regensburg rond en behalve trek in een ijsje van de twee jongsten geeft ook mijn rug seinen die er op duiden dat zo'n zitplaats zeer welkom is. Van de zes stoeltjes bij het tafeltje is er één bezet. De man heeft een krant opengeslagen voor zich op het tafeltje liggen en vult daarmee het halve tafeltje. Hij was met een kruiswoordpuzzel bezig. Z'n balpen ligt er en ook een klein zwart tasje. Daarnaast ook een nog dampend broodje Hamburger. De man doet me aan Simon Carmiggelt denken. Hij draagt een bril en heeft grijs achterovergekamd haar. Op mijn vraag of de plaatsen vrij zijn geeft ie met een uitnodigend gebaar te kennen dat we wat hem betreft kunnen gaan zitten.
M'n vrouw, de twee jongsten en ik nemen een ijsje. De beide oudste dochters hebben andere plannen. Die willen "Pommes Frites mit ketchup".

Omdat ze het jammer vinden om daarvoor dat prachtige biljet van 10 Mark kapot te maken zeuren ze of ik niet wat kleingeld voor ze heb. Dat heb ik niet en ik probeer ze ervan te overtuigen dat ze dan nog maar even moeten wachten. Als we straks eerst eens even dat warenhuis van binnen gaan bekijken dan wisselen we daar wel wat. Ze zijn het er helemaal niet mee eens en dreinen nog steeds als we al zitten. De beide patatliefhebsters ieder aan een kant van de man. Die puzzelt al niet meer. Hij kijkt en luistert. Naar ons...

Nadat ie een hap van z'n broodje heeft genomen en wat in z'n tasje heeft zitten rommelen, vraagt ie opeens aan m'n dochter of "diese her" haar vader is. Hij wijst op mij. Ze kijkt een beetje verbaasd op en antwoordt dat dat inderdaad zo is.
"Dacht ik al", zegt ie. "En volgens mij wil hij niet wat jullie willen.."
De twee meiden, 12 en 14 jaar oud, kijken elkaar aan, giechelen wat en kleuren zelfs een beetje.
De man gaat door: "In Parijs praten de wereldleiders nu over meer en betere hulp aan ontwikkelingslanden. (Frankrijk herdenkt met veel heisa de revolutie van 1789, het is 14 juli. Quatorze juilet) Het is heel goed dat ze daar wat aan willen doen maar soms kan je ook heel dichtbij wat doen!"
Hij heeft nu z'n portemonnee in z'n handen, zoekt even en drukt m'n dochter dan een paar munten in de handen. "Dat is voor jullie", zegt ie. "Koop er maar wat lekkers voor want ik zie aan jullie gezichten dat je dat wel graag wilt maar je vader is er geloof ik niet zo voor..."
De twee meiden rollen bijna van hun klapstoeltjes van verbazing, stamelen nog wat bedankjes en verdwijnen dan opgetogen giebelend naar het buffet om even later terug te keren met elk een portie Pommes Frites mit ketchup. Ze hebben zelfs nog een Mark over en willen die teruggeven. Maar ook die mogen ze houden. Geluk zit soms op een klein klapstoeltje aan een klein klaptafeltje....

In de tussentijd heb ik in m'n beste Duits uitgelegd dat we geen Duitsers zijn. Dat had ie al door. Denen schat hij ons. Als ik zeg dat we Hollanders zijn lacht ie van oor tot oor. "Nog erger", zegt hij .. Hij meent het niet want aan alles is te merken dat hier één brok vriendelijkheid zit. Hij vertelt dat ie 73 is en alleen. Hij heeft ook kinderen (gehad) en weet er dus "alles van"... Hij is al 23 jaar'"gelukkig gescheiden".
"En jullie zijn ook geen Hollanders", wijst ie ons terecht. "Holland
is een provincie! Jullie zijn NEDERLANDERS!..."
Hij weet zelfs dat er een Noord- en een Zuid-Holland bestaan...

Niet alleen m'n fototoestel gaat mee op vakantie. M'n notitieboekje is voor mij minstens zo belangrijk. En ik zit 's avonds nog minstens een uur te schrijven als de rest al in bed ligt. . . Dit jaar ook weer. Hoe m'n jongste dochtertje me bijvoorbeeld de eerste avond, als het al donker is geworden, meetroont naar de overkant van "ons" pad, een dertig meter verderop. Ze heeft nu iets ontdekt. Dat MOET ik zien! Vuurvliegjes zijn er. En die heeft ze nog nooit eerder gezien. Ik ook niet. ~"Mooi hè ?! " En dan: "Zou Oma ten Caat wel eens vuurvliegjes hebben gezien ?". Ik zeg dat ik dat niet zeker weet maar dat ik denk van niet. "Goh", zegt ze met zo 'n spijtig stemmetje. "Goh, en die is al 75! Jammer hè...."
's zondagsmiddags, voordat we gaan barbecueen, komt m'n zoontje bij me. Of ik ook weet waar "die meiden" zijn. 'Die meiden" zijn de twee oudsten met hun vriendinnetjes. " ik denk dat ze zijn gaan wandelen het dorpje in", antwoord ik.

"Ja", zegt ie, een beetje grijnzend. "Ze zullen wel achter de jongens aan zitten". Hij is "al" 6! Enigzins nadenkend vervolgt ie: "Als ze dan maar niet verliefd worden want dan moeten we straks ook nog een Oostenrijker mee naar huis nemen. . "
Op zulke momenten zijn m'n notitieboekje en een simpele balpen me meer waard dan het beste fototoestel dat maar denkbaar is!
Terwijl m'n dochters op het terrasje in Regensburg van hun Pommes Frites genieten, praat ik nog wat met de man aan ons tafeltje. En ik maak ook nog een paar foto's. Het is toch altijd aardig als je zo 'n toevallige ontmoeting op de gevoelige plaat kunt vastleggen. Dan gaan we verder en nemen afscheid. Het "auf wiedersehn" slaat natuurlijk nergens op want we zullen elkaar hoogstwaarschijnlijk nooit van ons leven terugzien. . .
Als we 25 meter op weg zijn bedenk ik m'n domheid. Ik ga terug en vraag z'n naam en adres. Kunnen we nog eens een kaartje sturen. Eduard Langen heet hij en hij komt uit Regensburg. Als ik vervolgens ook mijn naam en adres voor hem op een kaartje zet zie ik het ook zelf: Hollandsche-veldse Opgaande in Hollandsche-veld ! "Je had tóch gelijk", lacht ie; "Sie sind richtige Hollanders !...."
Een paar weken na de vakantie zijn de vakantiefoto's klaar. De meeste zijn prachtig om te zien. Aan elk plaatje zit een persoonlijke herinnering voor ieder van ons weer anders is. Maar we missen er een stuk of wat. Als we de negatieven nakijken zien we hoe dat komt. Overbelicht! En niet zo weinig ook. Toch kunnen we nog vaag zien wat er op had moeten staan: Een terras met klapstoeltjes en tafels... De kinderen, en ongeveer centraal de oude man... Juist die foto's! Dat nu juist die foto's zijn mislukt...

Sindsdien ben ik nog zorgvuldiger met mijn andere fototoestel: balpen en notitieblok!

Reacties

Vraag / Opmerking ?