Esther ten Caat:  ‘Beeld en geluid…’

door: Fake op woensdag 2 oktober 2013

De meeste mensen hebben geen problemen met het onthouden van gezichten. Sterker nog- het is eerder gemeengoed dat mensen gezichten wel onthouden en namen niet.
Ik heb dat dus andersom. Dat is af en toe erg lastig. U kunt zich voorstellen dat het best lullig is als je je drie keer voorstelt aan dezelfde persoon (oké, met een week ertussen maar dan nog). Of dat iemand enorm vrolijk tegen je begint te praten, en je werkelijk geen idee hebt wie het is.

Ik heb het ooit gehad dat we vrijdagavond voor een bruidspaar hadden gespeeld- groot feest, mooi! De dag daarna zaten mijn zus, koters en ik in een eetcafeetje wat te eten. Schuin tegenover ons zat een stelletje dat al de hele tijd naar ons keek en af en toe zelfs vriendelijk lachte. Ik had geen idee wie het waren. Mijn zus gelukkig wel… het was het bruidspaar van die avond daarvoor….

Internet helpt daarbij wel! Met name Facebook (niet voor niets FACEbook genoemd), maar het kan ook vreemde situaties opleveren. Zo groette ik iemand die mij zeer bekend voorkwam, erg vriendelijk. Vreemd was daarom ook haar reactie. Die was er namelijk niet. De dame in kwestie keek mij vreemd aan en liep zonder iets te zeggen weg. Oh ja, dacht ik later. Ik ken haar helemaal niet. Zij kent mij niet. Ik ken haar via via via… op Facebook. Ik had haar gezien op het profiel van een vriend van mij.

Er zijn dingen die onherroepelijk vast blijven zitten in mijn hoofd. Verjaardagen bijvoorbeeld. Vertel mij je verjaardag, en ik onthoud hem vrijwel altijd. Ik weet van veel kinderen uit mijn basisschooltijd de verjaardag nog! En ook van mijn familie- van ooms, tantes tot achterneefjes aan toe. Het zit in mijn hoofd. Agenda? Niet nodig. Zit allemaal in mijn hoofd. Ook die van mijn kinderen en man. Handig! Iedereen heeft zo zijn eigen ding. De één onthoudt beter gezichten, de ander verjaardagen. De één hoeft maar één keer ergens langs te rijden en kan precies onthouden hoe die route loopt terwijl de andere niet zonder TomTom ergens komt…
Toch is er volgens mij iets universeels, iets wat ons geheugen gewoon opslaat. Bij iedereen! Jeugdherinneringen. Ooit iemand ontmoet zonder? Uitgezonderd de mensen met geheugenverlies, of wat voor problematiek. Iedereen heeft herinneringen. Aan vroeger!

Ik ben nu 39 jaar oud. 25 jaar geleden was ik 14. Net zo oud als mijn oudste zoon nu. Maar toch is er al veel veranderd en vertel ik mijn kinderen (vier stuks, van 14, 12, 9 en 6) al die herinneringen die ik heb aan ‘vroeger’. En wat een herinneringen heb ik ! De weg vanaf het Hollandscheveldse Opgaande naar het Menso Alting College (en weer terug). Hoe vaak heb ik die wel niet gefietst? 5x per week, en zelfs in vakanties kachelden we die kant geregeld op… Rechtsaf de Mr. Cramerweg op, langs lege velden, Rijkswaterstaat. Het was er nog zo leeg! Wat angstig was (want wie weet zat er iemand in de bosjes…), maar wat ook een ongelooflijk gevoel van vrijheid gaf. Dan dat viaduct op en af, en Hoogeveen in. En weer terug- dat prachtige paadje het viaduct af, langs de schaapjes en het kanaal en langs het tuinbedrijf Heideroosje.

Dat gevoel van vrijheid leidde er nog wel eens toe dat we (=mijn vriendin en ik ) ons ongenaakbaar voelden. We konden schreeuwen wat we wilden. En dat deden we dus ook. Bijvoorbeeld naar de man die bij Heideroosje aan het werk was. Teun heette ie geloof ik, maar ik weet het niet meer zeker. We gilden maar wat onnozels en hij riep wat terug. Heel wat in het puberbestaan. Een andere keer hoorden we iemand heel hard schreeuwen bij Rijkswaterstaat. Het was een mannenstem, en hij schreeuwde echt heel hard. Wij gilden natuurlijk hard terug. Lachen. Tot ik de volgende dag (ja, toen pas, zo ging dat in die tijd…) in de krant las dat er iemand met zijn been was klem komen te zitten in een of andere akelige machine. Bij Rijkswaterstaat. Om de tijd dat wij er langs waren gefietst...
Het zijn herinneringen die ik nu kan delen met mijn kinderen. Als we diezelfde weg langsgaan. Maar er is niks meer hetzelfde. Er staat een enorme kaasfabriek en Rijkswaterstaat staat daar ook niet meer. Maar de herinneringen winnen het van de werkelijkheid. Want elke keer als wij er langsgaan, zegt één van mijn kinderen: Hee, hier was dat toch? Met dat been? En dat gegil? En dan vertel ik het verhaal opnieuw.
Zo werkt dat dus.
Geschiedenis herhaalt zich?
Ja misschien ook wel. In mijn geval is het zo dat de toekomst- mijn kinderen, mijn geschiedenis herhalen...

Lang leve de geschiedenis!

Reacties

Vraag / Opmerking ?