Johannes Mol

1

Maart 1994

HELDERZIENDHEID

Het was zo'n idee dat al een hele tijd door m'n hoofd spookte. Niet dat ik er onder gebukt ging ofzo, maar ik was er toch onwillekeurig steeds een beetje mee bezig. Toen ik dan ook op een middag weer eens medicijnen in het medicijnkastje van m’n huisarts moest zetten kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en besloot ik eens te kijken wat m’n dorpsgenoten zoal voor ziektes zouden hebben. Het was nogal wat en ik besloot een notitieboekje aan te schaffen en de medicijnen met de naam van de gebruikers erbij te gaan noteren. De volgende middag stond ik opnieuw bij het medicijnkastje en schreef op wat ik op de etiketten vermeld zag staan. Het werd een merkwaardige hobby die ik wekenlang volhield. Sommige mensen die me bijna dagelijks naar de dokter zagen gaan moeten gedacht hebben dat ik wel een hele vreemde ziekte moest hebben, maar daar trok ik me niets van aan. Ik noteerde alles en thuis maakte ik er een complete studie van.In de medische encyclopedie zocht ik de medicijnen op en vond de ziektes die erbij horen.Het duurde niet lang of ik wist alle ziektes van mijn patienten; want zo beschouwde ik ze ondertussen al.En hoewel ik wist dat het niet echt netjes was wat ik deed, ging ik er toch mee door. Erger nog, ik kreeg de smaak zo te pakken dat ik na een aantal weken dezelfde rituelen uithaalde bij de veearts. Ook daar noteerde ik geruime tijd alles wat op de medicijndoosjes en flesjes stond en zo wist ik na enige tijd zelfs welke klachten de Hollandscheveldse huisdieren hadden! Ik was niet tot deze bijzondere studie gekomen met een bepaald doel. Het was puur toeval eigenlijk, maar tegelijk bleek het een enerverend tijdverdrijf te zijn.Wat zich evenwel op die morgen in januari voordeed was zeker vooraf niet m’n bedoeling geweest. Het gebeurde gewoon...

Op de bewuste morgen moest ik met mijn zoontje naar de dokter. Het was druk. We konden allebei nog net een zitplaatsje machtigen in de volle wachtkamer. Zo druk al zo vroeg op de dag had ik het nog zelden bij de dokter meegemaakt. In de wachtkamer hing de gebruikelijke wat zenuwachtige stilte. Niemand zit graag in de wachtkamer van de dokter, niemand zit er voor z’n plezier en vrolijke verhalen heb ik er nog nooit gehad of gehoord. We zaten nog maar goed en wel toen er een vrouw binnen kwam. Ik zag onmiddellijk dat het ook één van "mijn" patienten was en de dame zocht met haar ogen naar een lege stoel. Die was er niet. Zonder erbij na te denken zei ik tegen mijn zoontje: "Ga jij maar staan jongen en geef deze mevrouw je stoel. Ze kan namelijk niet zo lang staan want ze heeft last van haar benen". De vrouw keek me aan en vroeg verbaasd: "Hoe weet jij dat?" Ik werd een beetje overmoedig en antwoorde lachend dat ik eigenlijk van iedereen wel wist wat ze mankeerden. De andere wachtenden begonnen wat te grinniken en iemand begon zelfs spottende opmerkingen te maken. "Moet ik het soms bewijzen?", riep ik een beetje geprikkeld tegen de spotter. Het werd stil in de wachtkamer en ze keken me allemaal nogal vragend aan. Ik was nu niet meer te houden. Na zo’n intensieve studie wil je je kennis ook wel es aan anderen meedelen. Ik begon vooraan de rij, noemde de medicijnen en de kwaal waar ze voor bedoeld waren. Ik zag de aanwezigen steeds verbaasder naar me staren. Één voor één werkte ik de hele rij af en toen ik de laatste kwaal had beschreven was het muisstil in de wachtkamer geworden. De gezichten waren nog bleker dan ze al waren en niemand durfde nog een woord te zeggen. Er werd hier en daar wat nerveus met de voeten over de vloer geschuifeld, anderen staarden naar de zolder of keken strak naar de vloer. Een aantal zaten me verbijsterd aan te kijken… "hoe is het mogelijk", stamelde de man die me even daarvoor nog spottend had aangesproken. Nou ben ik normaal geen leugenaar maar maar ik flapte het eruit voordat ik het doorhad: "Tsja" , zei ik, "een paar weken geleden ben ik met helderziendheid geslagen! "Er werd nog wat gemompeld hier en daar, maar veel zinnigs kwam er niet meer uit. Met een gevoel van superioriteit verliet ik een tijdje later de wachtkamer. Thuis gekomen vertelde ik m’n vrouw het verhaal en samen hebben we er hartelijk om gelachen. Een paar dagen na dit gebeuren kwam ik op het idee een eigen praktijk te beginnen, samen met mijn vrouw. Ik als huisarts en zij als dierenarts. Het eerste besluit dat we namen was de plaats van het medicijnkastje. Binnen, zo wisten we direct. De medicijnen moesten bij ons binnen ingeleverd worden. Waarom binnen? Simpel toch, voor je het weet heb je er een concurrent bij...

JM

*****************

2

mei 1994

De Vuilniszak

Het begon jaren geleden, nadat ik om een aantal redenen genoodzaakt was m'n werk op te geven. Ik zouvoortaan van een uitkering moeten leven en dat viel niet mee, vooral omdat ik me er ook een beetje voorschaamde. Daar kwam nog bij dat ik het in de jaren daarvoor redelijk ruim had gehad voor wat m'n inkomen betreft. Wie goed verdient, koopt veel en dat was vooral ook te zien aan de hoeveelheid afval die ik in de vuilniszak langs de weg zette.Geregeld kwam ik op vier zakken afval per week en met gepaste trots plaatste ik die aan de weg. Omdat bij mij in de straat iedereen op elkaar let, viel het natuurlijk ook op dat ik een goed leven leidde. Af en toe zette ik er een doos bij, waar bijvoorbeeld de nieuwe t.v., de magnetron, de stereoinstallatie en de videorecorder in hadden gezeten, want zoiets verscheur je niet om het vervolgens bij het oude papier te zetten. Welnee, het moest opvallen dat al dat afval van mij was!! Ik had zelfs een plaatsje uitgezocht waar alleen mijn zakken mochten staan…. Maar toen het trieste nieuws kwam dat ik niet meer mocht deelnemen aan het "arbeidsproces", zoals men het zo mooi kan omschrijven, betekende dat voor mij gewoon niets meer of minder dan dat ik niet meer zou kunnen werken en zou moeten leven op een nivo dat af en toe pijnlijk zou zijn. En toen begon het dus. En ik heb het jaren vol kunnen houden! Het pijnlijke van mijn situatie kwam vooral 's woensdags naar boven, als de vuilnis aan de weg moest. Eén vuilniszakje had ik nog slechts in de schuur staan.Eén! Met pijn in het hart zag ik hem daar eenzaam staan. Altijd was ik trots geweest op mijn riante hoeveelheid vuilnis en nu drukte dat ene zakje mijn armoede uit. Ik durfde nauwelijks nog naar buiten met dat enkele, armoedige zakje. Maar als de nood het hoogst is….Inderdaad ik kreeg een fantastisch idee. Mijn werkkleding zou ik helaas niet meer nodig hebben in de toekomst. Ik zocht de spullen bij elkaar en dat leverde al snel drie extra zakken vuilnis op. Toen ik op het gebruikelijke tijdstip met opgeheven hoofd mijn vier zakken op de normale manier op mijn eigen plekje zette voelde ik de ogen van de buren in mijn rug. Terwijl ik fluitend terug naar huis liep zag ik hoe ze mij met verbijstering van achter de gordijnen hadden gadegeslagen. Een gevoel van geluk ging door mij heen. Ik heb het geflikt, het was me gelukt mijn armoede te verbergen.!

Jaren achterheen heb ik het kunnen volhouden. Elke woensdag opnieuw zag ik kans mijn vuilniszakken te vullen met allerlei troep: stenen, zand, struiken, takken enz. enz. En al die jaren lukte het mij, minimaal twee zakken méér vuilnis dan mijn buurtgenoten aan de weg te zetten. En af en toe zelfs een doos waar een wasdroger, of wasmachine in hadden gezeten. Die dozen tikte ik op de kop bij familieleden en kennissen en ik smokkelde ze s'avonds laat als de buurt sliep bij mij in de schuur. Ik zag wel jaloezie in de ogen van mijn buren, maar ik genoot ervan. Omdanks mijn armoede was ik koning te rijk… Maar dat alles is nu voorbij. Echt helemaal voorbij is het! Dank aan de gemeente Hoogeveen die duidelijk heeft laten blijken nog niet over een grijntje gevoel of medelijden te beschikken. De overheid van deze gemeente heeft geen hart, ze voelen de pijn en de schaamte niet, die een eenzaam burger als ik voelt. Nu ik ben genoodzaakt mijn armoede te bekennen. Want jawel hoor, De gemeente hoogeveen kwam op het idee om de duobak bij mij te plaatsen. Een bak met een deksel en niet eens een slot! Iedereen kan zomaar de klep op tillen en naar binnen kijken. Ik kan dat, maar dat is het ergste niet. Mijn buren kunnen het ook…. Nog erger is het idee van de doorzichtige vuilniszakken waarvan iedereen zelfs van achter de gordijnen kan zien wat er in zit! Mijn vechtlust en mijn trots is voorgoed gebroken. En nergens heb ik nog een telefoonnummer gezien waar ik met mijn psychische problemen terecht kan, Nergens! U wordt bedankt , gemeente Hoogeveen, ik zal mijn kinderen voorzichtig moeten vertellen dat ze zullen opgroeien in een ander milieu….

J.M

*******************************

3

Juni 1994

Leve de Koningin!

Het is alweer enige tijd geleden dat ik op koninginnedag iets meemaakte waar ik elk jaar op 30 april weer aan terug moet denken. Maar voordat ik dat voorval kan vertellen moet ik eerst de man omschrijven waar het allemaal over gaat. Albert heet hij en het is een recht-door-zee figuur. Hij zegt wat hij voelt en is zeer actief in het maatschappelijk leven. Ook over politiek weet hij heel wat te vertellen. Hij heeft een duidelijke visie en draagt die politieke boodschap dan ook graag uit aan een ieder die het maar horen wil. Albert’s denken is soms iets anders dan die van veel andere mensen en dan ontstaan er wel eens rustige discussies die af en toe ontaarden in heftige scheldpartijen. Alles wat rechts is vind Albert niet echt leuk. Links is waar Albert voor leeft en daar gaat íe soms nogal ver mee. Z’n duiven bijvoorbeeld die vliegen alleen maar links het hok uit, in bed ligt Albert links van z’n vrouw, al noemt hij zich een heer in het verkeer, rechts krijgt van hem nooit voorrang! Albert denkt ook dat rechtse partijen de mensen alles rechts hebben geleerd. Schrijven, om maar eens wat te noemen. Wie links was moest maanden oefenen tot de rechtse schrijfbeweging een vloeiende was geworden. Dat Albert met zijn auto rechts moet houden zit hem ontzettend dwars. Dat is ook de reden dat hij elk jaar op vakantie gaat naar Engeland om daar eens heerlijk links te kunnen rijden. Ik leerde Albert echt goed kennen toen ik in het bestuur van de speeltuinvereniging kwam, waarvan hij voorzitter was. Natuurlijk zat hij ook op mij bijna dagelijks te vitten, dat alles anders moest enzo, maar zomaar op een dag kregen wij het over de koningin. Wel, ik kan u verzekeren dat bij het noemen van de naam van de koningin bij Albert alle stoppen doorsloegen."Onze koningin" schreeuwde hij. "Jullie koningin zul je bedoelen, zeker niet de mijne! "Weet je wat het koningshuis ons kost op jaarbasis?" Het klonk nogal hoogdravend en toen ik antwoordde dat dat nog best wel meeviel werd hij witheet! "Miljoenen, miljarden", zijn stem sloeg er van over, zo ziedend was hij,"en wat krijg je er voor terug? Een schamele koninginnedag per jaar!"

En juist over die koninginnedag wilde ik het hebben, want toen ging Albert in de fout met zijn linkse ideeen. Het begon een week voor koninginnedag toen een school me belde of de vereniging het ijs wilde leveren op het koninginnedag schoolfeest. Ik zei dat dat voor mij geen probleem was maar dat ik er wel even met de voorzitter over moest praten. Een beetje angstig voor zijn reactie ging ik naar Albert en vertelde hem dat wij het ijs konden leveren bij het feest. Tot mijn grote verbazing was hij onmiddellijk voor. "vind je het niet vervelend dan om met mij dat ijs daar af te leveren? "vroeg ik. "Ach", zei Albert, "je kan er toch iets mee verdienen?" Op de bewuste dag togen Albert en ik naar de school waar het feest was. Bij aankomst stonden er drommen mensen die het feest met de kinderen mee vierden en ik merkte aan Albert dat hij nogal onder de indruk was. Waarschijnlijk had hij dit nog nooit meegmaakt en hij was het zeker niet gewend gezien zijn linkse afkomst. We pakten het ijs uit en liepen rustig het schoolplein op."Je kunt nog terug", grinnikte ik tegen Albert. Hij schudde heftig nee en ik zag de dollartekens in zijn ogen staan. "Wat een mensen" zei hij glimmend tegen mij. "Kassa", hoorde ik hem nog zeggen. Voor we het in de gaten hadden drukte de hoofd van de school ons een vlaggetje in de handen riep: " Leve de koningin" . "Leve de koningin", riep Albert. Toen het hoofd voor de tweede keer leve de koningin riep kwam het iets harder uit Alberts keel." Leve de koningin!", riep hij. Ten derde maal riep het hoofd van de school leve de koningin. Toen schreeuwde Albert uit volle borst mee: "leve de koningin!!!". Maar direct daarop draaide hij z’n hoofd mijn kant uit en in z’n ogen lag een en al droefenis en teleurstelling. Ik zag z’n wat bleke gezicht en aan heel z’n houding kon ik merken dat ie ook zelf door had dat de haan drie keer had gekraaid. Z’n overtuiging, z’n afkomst. Al zijn linkse ideeen had hij verraden op dit koninginne feest…. Voor een paar schamele guldens winst op de ijsjes.... Maar ondanks zijn fout blijft Albert voor mij een man met gevoel voor rechtvaardigheid die velen aan zijn rechterzijde missen…..

4

Jomanda

juli 94

Als de auto het op een kwade dag vertikt om op de normale manier dienst te doen, word de chauffeur eerst even flink kwaad maar zal zich om eigen bestwil vrij snel bij een monteur vervoegen. Die onderzoekt de patient, stelt zijn diagnose en geeft vervolgens aan wat de mogelijkheden en kosten zijn voor de reparatie. Als de mens een lichamelijke klacht krijgt gaat hij naar de dokter. Die onderzoekt de patient, stelt zijn diagnose, schrijft medicijnen voor om de klacht wat te verlichten en houdt je vervolgens jaren onder controle, want de zaken moeten wel doorgaan. Pas daarna gaat de mens zoeken naar een alternatief. Homeopatische artsen en andere "genezers" worden door miljoenen mensen bezocht. Ook daar worden gigantische omzetten gemaakt, maar genezing? Tsja….

Na dat " leven" is er dan uiteindelijk Jomanda! Wat ik van haar hoorde was lovend. Ze zou zomaar spontaan mensen helemaal beter maken. Aids patienten werden genezen, kreupelen konden weer lopen; zelfs huisdieren konden bij haar terecht. Honden blaften weer vrolijk na hun "genezing" door Jomanda. Het klonk me als muziek in de oren.! Daar moest en zou ik meer van weten. Ik hoorde dat ze in Tiel al haar wonderen deed, dus was er maar 1 mogelijkheid: op naar Tiel! Toen ik in Tiel bij haar hoofdkwartier aankwam wist ik niet wat ik zag: honderden,duizenden mensen stonden in lange rijen vooe de deur van het gebouw. Sommige mensen hadden zelfs caravans in de buurt geparkeerd, daar de nacht doorgebracht om er vooral maar zeker van te zijn een plaatsje te kunnen bemachtigen! We zouden zeker een paar uur in de rij moeten staan voor een kaartje. Dat had ik er voor over en toen ik daar stond had ik rustig de tijd om eens om me heen te kijken en de zieke massa eens goed te observeren. Wat me direct opviel,was dar niet alleen de gewone burger er stond. Ik zag mensen met een ogenschijnlijk wat beter gevulde portemonnee uit enorme Mercedessen aan komen waggelen. Maar een ding hadden we allemaal gemeen: er was hoop, hoop op een wonder van Jomanda. Eenmaal binnen zag ik hoe de mensen veranderden. Buiten werd er nog gelachen en gepraat, binnen was het stil en rustig. Toen iedereen een stoel had bemachtigd (dat waren er ongeveer 4000) zaten we allemaal hoopvol te wachten tot "ZE" binnen zou komen. Ik heb geen idee of er mensen tussen zaten die op dat moment hetzelfde gevoel kregen als ik. Een gevoel dat ik mijn hand op mijn kleine beurs moest houden. En ook een gevoel van misselijkheid, dat ik bijna overal krijg in de medische en homeopatische wereld; een misselijk gevoel dat ik opgelicht word….met die gedachte ben ik de " healing" dan ook gaan volgen. Bij de eerste woorden die Jomanda sprak donderde er al iemand naast mij van de stoel. Mensen liepen in trance naar de operatietafels en vielen in zo’ n houding dat je darm- maaginhoud bijna spontaan naar buiten moest komen. Ik twijfelde nog even. Als ze dit langer dan 5 minuten volhouden moet er iets zijn dat ik niet begrijp, bedacht ik me. Twee minuten later was mijn ongeloof weer even groot. Allemaal namen ze weer snel een normale houding aan. Jomanda sprak verder over genezing en dingen die konden gebeuren tijdens de healing. Zilver kon zomaar veranderen in goud!!! Nou, dat zou niet gek zijn want mijn kettinkje was van zilver. Dat is ie trouwens nog….. Tijden de healing kon je ook vast blijven zitten, vertelde Jomanda. Met je voeten aan de vloer bijvoorbeeld, of je mond wilde geen kant meer op, je kon misschien je nek niet meer bewegen. Maar we hoefden niet bang te zijn want na afloop kwam alles weer goed. Er werd aan je " genezingsproces" gewerkt. Toen Jomanda dat allemaal aan het uitleggen was flitsten mijn ogen in het rond. Ik zag mensen zwetend, angstig kijken .Ik keek langs de rij waarin ik zat en ik zag mensen met hun benen heen en weer wiebelen.Waarschijnlijk hopend dat ze niet vast zouden blijven zitten. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel nekken heen en weer zien gaan. Sommige bleven tijdens de hele healing met hun hoofd en benen heen en weer zwaaien. Van alle kanten lazerden mensen van hun stoel, schreeuwende mensen vlogen de zaal rond, alsof ze bang waren ofzo. Na afloop van de healing, toen de massa wat rustiger werd, zag ik teleurstelling in de ogen van velen. Ik weet niet of er genezingen hebben plaatsgevonden maar wel weet ik dat degene die nog niet genezen was nu de gelegenheid kreeg om bestraald water, bestraalde kettingen, bestraalde kaarsen en videobanden te kopen. Maar helaas al deze dingen te bemachtigen om zodoende mijn genezingsproces in gang te zetten zat er voor mij niet in. Daarvoor was mijn knip niet goed genoeg gevuld. En om daarvoor nou geld te gaan lenen leek mij ook niet zo’n goed idee. Dan zou ik er nog een probleem bij hebben……. Om u als lezer toch zelf een kans te geven om uw ordeel te vormen zijn we met de hele oplage van D’Ollandsevelder naar Jomanda gegaan om ze te laten instralen...

. En zo kon u in juli 1994 een ingestraalde Ollandsevelder lezen!!!!! het advies was: Mocht u klachten hebben leg de krant dan onder uw kussen. Ik wens u alvast welterusten en ehm… morgen gezond weer op!

JM

5

November 1994

Bussen vol Russen!

Ook al weet je dat er mensen zijn die heel arm zijn, als Stichting Rusland Kinderhulp komt met de vraag of je een bijdrage wilt leveren in de vorm van opvang van twee Russische kinderen, dan zeg je niet meteen ja. Je overlegt met je gezin en na veel praten met je vrouw en uitleggen aan je kinderen dat het om arme kindertjes gaat, wordt het allemaal een beetje duidelijker. En als een van je kinderen opmerkt dat we zelf toch ook niet rijk zijn, dan doe je je best om ze te laten inzien dat je zelfs je armoede kunt delen met andere mensen de het zeker nog veel minder hebben…We hebben er veel over gepraat en uiteindelijk hebben we toch ja gezegd. Op 17 oktober arriveerden 130 Russische kinderen. Mijn eerste indruk was dat ze er niet slecht uitzagen. Dat ze zelfs zeer modern naar westerse stijl gekleed waren! Waarschijnlijk door de Russische overheid, flitste door mijn gedachten, om hun armoede te camoufleren. De kinderen werden overgedragen aan de gastgezinnen en aan ons werden 2 grote knapen toegewezen. Een beetje verlegen kwamen ze op ons af en stelden zich voor in perfect Engels. Dat verbaasde me want ik dacht dat russen alleen hun eigen taal kenden. We stelden voor om maar direct naar huis te gaan. De Russische knapen hadden maar liefst 6 tassen mee te slepen. Thuis gingen die tassen open en werden we overladen met cadeau’s: van horloge’s tot flessen wodka! Echt verbaasd waren we daar niet over want we hadden wel eens gehoord dat deze mensen zich zelfs in de schulden staken om hun dankbaarheid te kunnen tonen. De volgende dag vroeg een van de jongens naar een wisselkantoor. Daar aangekomen werd honderd dollar gewisseld waar vervolgens twee walkman’s voor werden gekocht. Ik kreeg daar even een rare smaak van in mijn mond........ Die avond vroeg ik mijn vrouw of zij het ook niet ietwat raar vond dat het de jongens schijnbaar aan niets ontbrak; tassen vol kleren, schoenen, camera’s en nog 100 dollar om walkmans van te kopen. Ze stelde voor eens wat andere gastgezinnen te bellen om te horen hoe die het tot nu toe was vergaan. Wat we toen hoorden was ongelofelijk! Dollars dollars en nog eens dollars waren door Hollandscheveld gerold! Van camera’ s tot magnetrons werden door de "arme" kinderen gekocht… Een paar dagen later wisselde onze knaap opnieuw honderd dollar en wij raakten steeds verbaasder en geprikkelder. Nee niet eens zozeer over onze gastkinderen, vooral over Stichting Rusland Kinderhulp die ons deze " arme" kinderen aanboden. Maar na enige tijd was dat gevoel wat gezakt omdat we de knapen geen dollars meer zagen wisselen en wij elkaar hadden wijsgemaakt dat al dat geld vast van de Russische overheid was gekregen. Net toen we aan die gedachte gewend waren en er ook redelijk tevreden mee konden leven , vond mijn vrouw een portomonnee op de trap. Er zat ruim driehonderd dollar in. Opgeteld bij de tweehonderd die al waren gewisseld kwam ik op 500 dollar. Een beetje groen-geel-blauw werd ik ervan. Mopperend liep ik door de kamer, mij afvragend hoe het mogelijk kon zijn dat ik mijn armoede moest delen met rijke mensen! Opeens kwam mijn vrouw gillend de trap af gestommeld. Ze droeg een dure camera van 200 dollar die onze knapen naar boven hadden weten te smokkelen zonder dat wij dat wisten. " Er liggen nog meer cadeau’s " zei mijn vrouw. Spontaan kreeg ik een astma aanval. Piepend wist ik uit te brengen: " zeg mij alstublieft niks meer…." Zevenhonderd…….Achthonderd dollar? Het is mij genoeg….. Dit verhaal is werkelijk niet overtrokken. Ik weet ook dat de Stichting Kinderhulp hier niets aan kan doen. Ik twijfel er niet aan dat ze te goeder trouw waren. Maar u kunt mij toch ook niet verwijten dat ik nu liever een raket in de tuin heb, dan een rijke Rus op mijn kosten in mijn keuken! Thank you! JM