KNURS is kraakbeen. Gelukkig waren er nog mensen die dat wisten. Maar wat heeft dat woord met kraakbeen te maken?  Is KNURS een Drents woord? Het knurs in varkensoren is heel goed eetbaar trouwens.  Moet wel in de snert...

Niet helemaal hetzelfde maar duidelijk wel hetzelfde stukje gereedschap, de boardschaaf die we hieronder toonden (zondag 23 november). Ik kreeg een scan van een afbeelding uit een oude catalogus van van Dijk:

Van mijn broer een prachtige foto gekregen die regelrecht het digitale museum in moet:

Zware loting noemen ze dat. Nederland gaat bij de komende EK onmiddellijk het uur van de waarheid beleven tegen Duitsland! Mooier is toch niet denkbaar? De eerste wedstrijd meteen zinderend van spanning! Op 15 juni begint dat feestje. Dat is op een dinsdag, hou hem vrij...

Natuurlijk had ik het over Hennie van Andel, oudste vrouw van Europa. In het programma van vanavond vertelde ze over een lied dat ze had geleerd toen Wilhelmina koningin werd.  Dat was in 1898. En wat wil nu het toeval? (Nou ja, toeval....) Ik heb dat lied een aantal jaren geleden opgenomen toen het werd gezongen door een oude vrouw die ook ongeveer in 1890 was geboren en dus ook 8 was. Toen ik haar interviewde was ze bijna 100 en ze kon dat liedje van Wilhelmina nog zingen!!!! Ik zal het bandje opzoeken en binnenkort proberen een deel ervan te laten horen alhier!

Ze was vanavond uitgebreid op tv (bij de VPRO) in een programma dat ging over TIJD.  Het Geluk van Nederland heet het programma. En Hennie zat er in. Het blijft een ongelofelijk interessant mens! Ze is geboren in hetzelfde jaar als mijn opoe: 1890!  En ze is nu 113 jaar oud maar nog altijd helderder dan menig jongere!!!  Een beetje trots was ze wel, vertelde ze, dat ze nu een van de vier oudste mensen ter wereld is. En de oudste van Europa! "Ik ben een versleten oud wijf" lachtte ze maar de afsluiter was groots: "Ik ben te vroeg geboren en ga te laat dood...."

Vanwege spijsverteringindewarproblemen de laatste tijd besloot ik een week geleden maar eens te stoppen met het drinken van koffie. Ik stapte over op thee en ik kan u met vreugde in het hart en in de maag mededelen dat mijn stoelgang thans weer geheel op orde is en dat is een hele opluchting!  Stoppen met koffie is vergelijkbaar met stoppen met roken.  Nu moet ik ook maar weer eens stoppen met eten dan komen de oorspronkelijke afmetingen wellicht ook nog eens terug....

We hebben er enige tijd lekker om gelachen! Omdat we zomaar opeens op het woord KNURS kwamen!  Weer zo'n prachtig woord waar ik de oorsprong wel eens van zou willen weten. Want u weet toch hoop ik wel wat het is? Knurs?!

Ik weet niet meer precies in welk programma het was. Zal wel een nieuwsuitzending zijn geweest. Alweer zo'n prachtige jonge enthousiaste verslaggever die meldde dat er: "was ingegrepen om te voorkomen dat er de nodige slachtoffers zouden vallen"...

  Dit is eigenlijk heel erg en fouter dan fout  !  Je zegt wel dat je moet zorgen dat er de nodige spullen aanwezig zijn maar "nodige slachtoffers" is krompraterij van het ergste soort!

Als je STROOM zegt denk je niet direct aan water, hoewel water wel stroomt meestal.... Gistermorgen een aardige reportage op de radio over iemand die terug gekeerd was naar Afghanistan.  De verslaggever was goed in vorm:  "Als je 's morgens onder de douche staat hoef je je dan niet af te vragen of de elektriciteit het wel doet??"  
   Hier mag u zelf even enige tijd over doordenken/praten. Biedt veel mogelijkheden voor een thriller!

Thans opheden nu zijn wij overgestapt op het razendsnelle ADSL-netwerk waarmee we een vervijfvoudiging van de snelheid van Internet hebben weten te bereiken op dit ogenblik. En dat is een prachtige verbetering en kunnen we in veel minder tijd veel meer doen!!!

  Helaas ging het natuurlijk weer niet van een leien dakje. Nadat de telefoondraad geheel volgens de instructies was doorgeknipt en gestript , de verbindingsblokjes waren aangesloten, de splitter er tussen was geplaatst deden alle lampen in huis het nog steeds maar de telefoon zweeg. En Internet? 

  Tsja.... Het duurde tot diep in de nacht  voor Internet werkelijk op snelheid was maar de telefoon bleef zwijgen. Op dit ogenblik doet de telefoon het weer. Dat wil zeggen, de buitenlijn is weer op 1 toestel te gebruiken. De Home-Vox die al jarenlang uitstekend dienst deed is met geen mogelijkheid weer aan de praat te krijgen. KPN is inmiddels ingeschakeld en ik vrees dat het weer een onmogelijke toestand wordt. Bij de aanschaf van de Home-Vox hebben we drama's meegemaakt! Niet normaal. Pas het vierde  apparaat deed het zoals het hoorde. Drie monteurs hadden er uren aan gesleuteld en 1 verliet zelfs hevig bloedend ons huis en ik had op een kwaad moment de keukentrap vast aan een telefoontoestel zitten dankzij een kabel die tussen de treden door was aangereikt...

Kortom, Het zal mij benieuwen of we de boel voor de kerst nog aan de praat krijgen....

  En om nu elders in huis wel bereikbaar te zijn heb ik de gewone telefoon doorgeschakeld naar de mobiele. Ik ben dus weer bereikbaar... 

Het bosje zou de grens worden van Buitenvaart 2, zo werd ons steeds voorgehouden. En dat bosje zou daar ook blijven. Glimlachend werd ons telkens weer  verzekerd dat er grenzen waren en het bosje was zo'n grens.  Nu hoor ik vandaag dat er een kapvergunning is aangevraagd voor een deel van dat bos, liggend tussen de oude Krakeelse Dijk en het Opgaande.  Ben ik verkeerd geïnformeerd of is de overheid gewoon toch volslagen onbetrouwbaar??????

Voor de echte lezers geldt EERST Buitenvaart 1 lezen!!!

MIJMEREN... (2) 

Het is warm en het is zondagmiddag 24 juni 2001. Ik zit moederziel alleen aan ons "diekie", onder een oude eik op een paar honderd meter van de plaats waar ik ben geboren. Het "diekie"  loopt vanaf het Hollandscheveldse Opgaande loodrecht naar het noorden. Dwars door het land dat nu wordt klaargestoomd tot industrieterrein. Industrieterrein van de gemeente Hoogeveen waar men ooit de afschuwelijke naam "Buitenvaart" voor heeft bedacht. Ik heb geen idee wie dat is geweest maar het staat voor mij vast dat hij of zij geen enkele feeling heeft (gehad) met het gebied. Ik ben vast niet de enige die dat betreurt!

Waarom noemde men de paden die vanaf het Opgaande naar het zuiden liepen eigenlijk "dijkjes"?  En hoe kan het dat er nergens officieel zo'n naam bewaard is gebleven? We kennen de Riegshoogtendijk in Hollandscheveld en het Zwarte Dijkje in Noordscheschut maar dat is ook alles en die stammen uit hele oude tijden. De vele paden die in de volksmond ook dijkjes werden genoemd zijn naamloos gebleven. Ergens van het Opgaande naar het noorden moet ook nog het "Franse Dijkje" liggen. Ik weet niet waar, maar wellicht dat de nieuw te bouwen zuivelfabriek binnen haar terrein iets kan doen met de oorspronkelijke namen van het gebied waarop ze zich gaat vestigen...

    Hoe lang ik zo onder die boom heb gezeten weet ik niet maar plotseling hoor ik mensen praten. Ik verbaas me daar een beetje over want al die tijd dat ik hier rondliep had ik niemand gezien of gehoord. Als ik overeind kom en om me heen kijk om te zien wie het zijn gaat er een huivering door heel mijn lichaam. Het landschap om me heen is anders dan daarnet. Ik zie geen hoge bergen zand of uitgegraven sleuven meer. Het land is vlak en ik zie enkel uitgestrekt weideland. De stemmen die ik hoorde komen van een eindje verderop. Daar glijdt vrijwel onhoorbaar en onzichtbaar een platte schuit door het wijkje. Een al wat oudere man puntert het vaartuig door het water. Erin zitten twee  jongere mensen. Er wordt gelachen en gepraat.  Ik loop voorzichtig in de richting van de bok en blijf vlak bij het water stilstaan. Ze varen vlak voor me langs maar het lijkt alsof ze mij niet zien. Ik roep vragend een naam: "Albert Kikkert"?  Ze reageren niet, ze merken mij niet op...

Ik ga terug naar het dijkje en loop in de richting van het Hollandscheveldse Opgaande. Mijn nieuwsgierigheid wint het van de voorzichtigheid. Het Opgaande ligt er bij zoals ik het mij altijd heb voorgesteld. Breed en donker onder de eeuwenoude eiken  die voor de oude huisjes staan. Over de dwarswijkjes die naar het noorden toe het land in lopen liggen smalle planken: vonders noemen we die. Een simpele ronde paal dient als brugleuning. Aan de overkant liggen wel ijzeren bruggetjes. Daar fietsen mensen voorbij die zwaaien. Ik kijk om want ze zwaaien niet naar mij. Voor het boerderijtje dat naast ons oude huisje staat, zie ik een man een een vrouw staan. Dat moeten Jan Kreuzen en Margje zijn. Ik hoor hun stemmen en herken ze zelfs!

   Het is praktisch windstil en in het water weerspiegelt zich schilderachtig wat op de wal ook is te zien. Behoedzaam loop ik naar ons oude huisje en herken wat ik zo goed van oude foto's ken. De oude deur aan de voorkant en de ramen ernaast. Het eenvoudige hekje waar de kinderen achter moeten blijven omdat het diepe water van het Opgaande en de dwarswijkjes zo gevaarlijk is. Het is stil rond het huis. Nu durf ik wel door de ramen naar binnen te kijken. Er hangt een kalender en ik zie de datum: zondag 24 juni 1951... Veel tijd om te kijken krijg ik niet. Vanachter het huis vandaan hoor ik stemmen. Kinderstemmen van mijn broers en zusters, en tussendoor de zachte  stem van mijn moeder, ontegenzeggelijk. Ik herken ze allemaal heel duidelijk!  De zwaardere mannenstem moet de stem van mijn vader zijn. Is dat zijn stem? Of hoor ik daar gewoon mezelf... Ze gaan het huisje binnen, ik blijf buiten staan. Het is zondagmiddag 24 juni 1951. Morgen is m'n vader jarig. Morgen wordt hij 35!

 Zo snel als het kwam zo snel is het ook weer weg. Ik zit ietwat onwezenlijk onder die boom aan "ons diekie" als het landschap van juni 2001 weer voor me opdoemt.  Het is weer gewoon "vandaag", zondag 24 juni 2001.  En morgen zou m'n vader 85 zijn geworden.

 Mijmeren…  Ooit schreef ik de volgende regels voor een lied:

"Oh ik wou dat het kon, even weg van de wereld
"Oh ik wou dat het ging,
"even weer kind, even geen kerel..
"Oh ik wou dat het kon, even weg van de wereld
"terug naar waar het begon,
"oh ik wou dat het kon...

 Het kan!!!

 ** Het nummer 'Weg van de wereld' komt op de CD die No Name momenteel aan het opnemen is!**

25 van de 100 kavels verkocht op Buitenvaart, zo konden we afgelopen weekend vernemen uit de Hoogeveense Courant.  Hoe lang is het nou alweer geleden dat ik op die zondagmiddag door het gebied zwierf ? Een jaar of 3??

 Ik heb het even opgezocht en plaats de columns van destijds hier nog een keer zodat de hele wereld ze kan lezen...:

MIJMEREN... (1)

Het zweet parelt op m'n voorhoofd als ik door het hoge gras onder ouwe eiken struin. Het is warm op zondagmiddag 24 juni. Het is zomer. Zomer 2001. Hoe vaak had ik het me al niet voorgenomen er eens naar toe te gaan en foto's te maken? Heel vaak. Een paar maanden geleden  maakte ik de eerste serie vanaf het pad langs de carpoolplaats. Alles was nog ongerept toen. Vlak land waar de boeren niet meer op zouden komen omdat hun rol was uitgespeeld. Zij waren nu aan de beurt. De boeren hadden het land ooit overgenomen van de verveners. En de verveners hadden het van de natuur afgepakt. Duizenden en duizenden jaren waarin bomen en planten opgroeiden en weer afstierven hadden voor een dikke veenlaag gezorgd. In een paar jaar, nu ook al weer een paar honderd jaar geleden, werd dat veen afgegraven en ontstond het landschap zoals vele generaties  Hollandschevelders het kenden...

  En nu sjouw ik midden in dat land dat in een paar weken tijd al bijna onherkenbaar is geworden. Langs de  waterlossing die van oost naar west door het gebied stroomt ben ik binnengekomen. Het water is zo helder dat je de bodem kan zien. Af en toe schiet een vis onder het wier. Te snel om gefotografeerd te kunnen worden.

De graafmachines hebben brede sleuven door het land getrokken. Van vlak land is geen sprake meer. Metershoge hopen zand markeren de lijnen waar straks de wegen zullen komen. Er hangt een warme stilte. Een stilte die slechts af en toe wordt doorbroken door het geluid van motoren op de autoweg. Een kievit roept onafgebroken. Ben ik dat onraad, of roept een kievit altijd zo? Tien meter voor me vliegen plotseling twee grutto's op. Ze blijven bovenop de zandbult zitten tot ik vlak bij ben. Dan vliegen ze op en verdwijnen. Ik zie ze niet weer. Ik loop door zo'n sleuf naar het westen tot ik niet verder kan. Een oude veenwijk houdt nog even stand omdat-ie nog vol water staat. Eerst zal dat water weg moeten, dan kan de nieuwe lijn worden doorgetrokken. Niet alleen de sporen in het kroos maken duidelijk dat er heel veel kikkers zijn, ze laten zich ook horen en soms springen ze vlak voor m'n voeten weg. Eentje blijft daarna onbeweeglijk vlak voor me in de modder zitten zodat ik hem van heel dicht bij kan fotograferen. De wind ruist op een vriendelijke manier door de hoge vilten in de wijk. Het is een zacht suizend geluid dat klinkt als prachtige muziek. Ik moet er even bij blijven staan. De beelden van hoe het was -zo gewoon, zo alledaags en daarom juist zo mooi- en hoe het worden zal mengen zich in mijn gedachten. Ik sta hier in een stervend landschap waarin de geboorte van het nieuwe  tegelijk zichtbaar is. Het is een vreemde ontroering...

   Op een klein stukje open terrein waar de grote wielen van de graafmachines nog niet zijn geweest ontdek ik heel veel jonge eikenboompjes. Voordat ze boven het gras uitkomen zullen ze weg zijn. Het asfalt en beton ligt al klaar. Langs een stukje oude wijk in de richting van de autoweg, daar waar straks de pretentieuze "zichtlocaties" Hoogeveen moeten promoten,  staan nog de restanten van een stuk weideafrastering. Paaltjes met de "potties" waar het schrikdraad  nog aan vast zit. In door zware wielen omgewoeld land vind ik een stuk van een tegeltje. Op een hoekje is nog een miniem stukje zichtbaar van de blauwe tekening die ooit waarschijnlijk deel uitmaakte van een hele tegelwand. Misschien wel van het huisje aan het Opgaande, een paar honderd meter hier vandaan,  waarin ik ben geboren en dat begin jaren zestig werd afgebroken...

Ik loop terug door een sleuf van een toekomstige weg, stuit  weer op een wijk waardoor ik een eind moet omlopen en dan sta ik opeens bij een dubbele rij eiken. Ik klim uit de sleuf .  Dit is "ons diekie"!  Hier heb ik zo veel over gehoord! Ik kom langs een boom waar duidelijk de sporen van blikseminslag inzitten. Vertelde mijn moeder daar ooit niet van? En was hier in de oorlog ook niet ergens een zware bom neergekomen? "Of zelfs een vliegtuig neergestort?

 Houtduiven klapperen op als ik langswandel. Ik zie een vogel wegvliegen die ik tot specht bombardeer want een spreeuw of een merel is het zeker niet!  Aan de andere kant van het droge slootje zie ik opeens een haas. Een paar meter verder nog een. Ze zien mij ook en verdwijnen een paar tellen later in het hoge gras.

Ik ga onder een hoge boom even zitten en probeer me voor te stellen hoe het 50 jaar geleden was. Het zou precies kunnen, dat mijn vader en moeder en mijn broers en zussen hier op een warme zondagmiddag in juni 1951 wandelden. En dat m'n moeder toen, een beetje blozend misschien,  zachtjes tegen m'n vader zei: "Wij kriegt er weer iejne bij Faoke..."  En misschien dat m'n vader toen heel voorzichtig -want de kinderen waren erbij- mijn moeder een kus gaf en antwoordde: "Dat is mooi Gees! As wij oons  met zien zeuven redt, dan zulle wij oons ok met zien achten wel redden..."

  Het is warm, zondagmiddag 24 juni 2001. Ik zit onder een oude eikeboom op een paar honderd meter van de plaats waar ik werd geboren. "Mijmeren" noemen ze het geloof ik, wat ik daar doe. En al mijmerend over gisteren denk ik aan morgen, 25 juni. De dag waarop mijn vader jarig was. Ik reken uit : 2001 - 1916...  Morgen zou hij 85 zijn geworden!

                                                                                        ( WORDT VERVOLGD)

Er is iets nieuws bezig in Hollandscheveld! Iets heel leuks en binnenkort gaan we er meer van horen!!!

Plaatste  hier vorige week een paar foto's van gevonden voorwerpjes, deze:

Tegelijk stuurde ik een mailtje naar het Rotterdams archief.  Hoe fantastisch klein ons wereldje is bleek maar weer eens! Mijn mailtje was terecht gekomen bij een collega van de vriendin van de zoon van mijn broer! (even twee keer lezen dan gaat het wel...)  Ik kreeg in eerste instantie niet zo veel info. Maar een paar dagen later kwam  de volgende mail met heel veel informatie:

Beste 'Oom' Bertus,
Ik hoorde van Marcel dat het antwoord op je vraag niet echt bevredigend was. Mijn collega had over het woord Hollandscheveld heen gelezen. Nu weet ik niet hoe volledig je de informatie wilt. Ik heb de volgende gegevens uit het Jaarboek 1994 van het Nederlands Economisch-Historisch Archief. Hopelijk bevat het de informatie die je wilt.

De Rotterdamsche Melkinrichting is in 1878 opgericht als Onvervalschte Melkinrichting. Dit omdat er veel zwendel met melk werd gepleegd door boeren en kleine melkbedrijfjes. Melk die werd aangelengd met water en voor de witte kleur werd gemend met meel of zelfs krijt.

De fabriek is opgericht door scheikundigen Schalkwijk en Penning en veearts W. Snijders. Op 17 april 1878 werd de naam veranderd in Rotterdamsche Melkinrichting. De fabriek verwerkte rauwe melk tot melkproducten en produceerde ook consumptie-ijs en limonade. Kort na de oprichting begon de Melkinrichting met eigen koestallen in de stad. Begin 20e eeuw groeide het bedrijf enorm, al bleven particuliere boeren concurrenten. In 1940 hadden ze een meevaller aan de verordening van de bezetter. Melk moest 2,5% vet bevatten. Alleen verwerkingsbedrijven konden dat soort melk produceren. Dit percentage was een gevolg van een tekort aan vet in Duitsland.

De Rotterdamsche Melkinrichting had 'loonventers' in dienst die de melk aan de deuren kwam brengen. Ook hadden ze winkels die 7 dagen in de week geopend waren. Maandag tot zaterdag tot 21 uur en zondags tot 14 uur. Deze winkels werden veelal geleid door vrouwen, vaak weduwen van kruideniers. De Melkinrichting gaf de voorkeur aan vrouwen omdat hun dagloon 30% lager lag dan van mannen.

In 1954 vierde de Rotterdamsche Melkinrichting haar 75-jarig bestaan en gaf een jubileumboek uit. Ze had op dat moment 81 melkwinkels, 68 in Rotterdam en 13 in Den Haag.

De reden van sluiting van de fabriek en opheffing van het bedrijf heb ik niet kunnen vinden. Het is dus in ieder geval na 1954 en dus niet zo heel lang geleden. Misschien door de opkomst van supermarkten.

Hopelijk heb je hier meer aan.
Groeten, Rosanne Vis (met medewerking van Marcel hopelijk binnenkort ten Caat)

Rosanne Vis
Gemeentearchief Rotterdam
Hofdijk 651
Postbus 71
3000 AB  Rotterdam
http:\\www.gemeentearchief.rotterdam.nl

1963 was een heel bijzonder jaar in de wereldgeschiedenis. Het begon allemaal in Hollandscheveld waar de Vrije Boeren van Hendrik Koekoek een revolutionaire opstand tegen het gezag wisten te organiseren. Dat was in maart, terwijl de strengste winter sinds mensenheugenis op z'n laatste benen liep. In 1963 was er zelfs een elfstedentocht! In november 1963 werd de Amerikaanse president Kennedy vermoord. Volgens mij op 22 november en dat is dezer dagen 40 jaar geleden.

Ikzelf werd in februari 1963 elf jaar. Een jaar later zou ik 12 worden!

Enkele reacties op de vraag van het gereedschap hieronder.  Het blokje schijnt een soort schaafje te zijn:

"...het blokje is inderdaad een 'soort' schaaf of volgens mij meer een snijder om zachtboard te snijden,want als je dat met een zaag zaagt brokkelt het en krijg je dus geen 'strakke' plaat. Je klemt een 'scheer- of stanlymesje tussen de blokjes  en dan langs een geleider duwen om te snijden. Er was ook nog een variant waar je het mesje onder 45 graden in kon zetten waar je dan schuine kanten aan de plaat kon snijden waardoor er een V-naad ontstond waar 2 platen tegen elkaar kwamen of aan plinten van zachtboard die je met hetzelfe apparaat maakte..."

Een ander antwoord geeft bijna hetzelfde resultaat:

"Een groefschaaf (er hoort dus een beitel tussen)..."

De beitel was volgens de beide inzenders inderdaad een , misschien wat "luxe" koudbeitel.

  Met dank aan de timmerlieden!

Ik heb het er hier al eens eerder over gehad, over dat prachtige gedicht van Frederik van Eeden. Ik hoorde het lang geleden voor het eerst op de radio, gezegd door Gied Jaspars. Niemand kon dat zo mooi als hij. Jaspars was betrokken bij veel VPRO programma's en maakte in de laatste jaren van zijn leven een programma over de natuur, bij de VARA.  Elke keer als ik Gied Jaspars dat gedicht hoorde lezen raakte het mij. Vraag me niet hoe dat kan, maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben die door die paar eenvoudige regels ontroerd raken:

DE WATERLELIE                                   
                                                                
Ik heb de witte water-lelie lief                  
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in't licht.                                  
                                                              
Rijzend uit donker-koelen vijvergrond  
heeft zij het licht gevonden en ontsloot 
toen blij het gouden hart.                     
                                                            
Nu rust zij peinzend op het watervlak 
en wenst niet meer...                           

Vreemd, maar veel van die piratenliedjes gaan over het buitenland: Stranden van Ibiza, van Mykonos, Mexico. Daar blijven ze mekaar trouw, vanwege ik hou van jouw en blijf bij mij aan mijn zij enz. enz.  Er heerst ook enorm veel ellende in die liederen. Triest....
  De mimiek van de optredende artiesten maakt het een lust om naar te kijken. De geluiden die met name Jannes steeds  produceert doen me denken aan die rare ziekte waardoor mensen plotseling gekke dingen gaan roepen. Hij roept konstant  "Hé!" tussen de zangregels...  Hoogtepunt was het duo Lucas en Gea. Die weten echt je hart te raken door met de allerbreedste grijns op het gezicht zo A-ritmisch als maar denkbaar is tegengestelde danspasjes te maken bij een lied dat gaat over een scheiding...

 Het is echt fantastisch allemaal en wat mij betreft moeten ze de hele zaterdagavond dit soort muziekprogramma's gaan uitzenden! Succes verzekerd!

"Drenthes Muziek Mix" heette het en ik zag het vanavond op tv Drenthe.  Piratenmuziek TV dus.

Dus......

Kwam vanmorgen iemand bij me met twee voorwerpen en de vraag of ik enig idee had wat dat voor dingen waren. Ik had geen flauw idee maar breng ze graag onder uw aandacht in de hoop dat u er iets van weet, geachte bezoekers!!!

     
Het ziet eruit als een schaaf maar er zit geen beitel in. De twee helften kunnen van elkaar en met de vleugelmoeren kan je iets vast tussen de beide helften klemmen. Wat????

       
Dit lijkt op een beitel, is ook een scherpe kant aan geslepen zelfs. Gewoon een koudbeitel? Of iets bijzonders???? Mail ons met uw antwoorden: info@hollandscheveld.nl

Ik had het er al over. Van een man die iets had uitgevonden waardoor tv-schermen ojntspiegeld konden woren. Het werd op tv gebracht als iets heel bijzonders en dat zal het ook wel zijn maar uniek is het beslist niet want ik heb al bijzonder lang een spuitbus staan met een spray! Hier het bewijs:

In het gastenboek iets over een boezeroen. Mooi woord voor wat wij hier kennen als een overhemd. Het deed mij denken aan een ander prachtig woord dat ik niet kende toen ik het voor het eerst hoorde. Het is al behoorlijk lang geleden, ik denk dat ik een jaar of 12 was, of 13-14 zoiets. Mijn neef Jaap Booy kwam bij ons, hoogstwaarschijnlijk met zijn moeder, mijn tante Jantie. En het is ook vrijwel zeker dat ze bij Willem Koster waren geweest om kleren te kopen. Wij kwajongens zullen wat gespeeld hebben zoals kwajongens doen en tegen het einde van de middag vertrokken ze naar huis. Ze woonden aan de Brouwerswijk in Elim.

   Ze waren al geruime tijd weg toen Jaap toch plotseling weer bij ons achter het huis stond.  Wij natuurlijk een beetje verbaasd. Maar Jaap was niet zomaar terug gekomen. Hij was iets vergeten: "Ik heb mien buissie hier laoten liggen", zei hij.  Ik kon me op dat moment volstrekt niet herinneren dat wij iets hadden uitgevoerd met buizen die middag en vroeg hem dus wat voor buis hij bedoelde.  Daar keek hij weer heel verwonderd van, want het ging : "...gewoon om het buis da'k anhadde!"  Toen pas drong het enigzins tot me door dat het om z'n JAS ging!  En die had hij vermoedelijk bij Koster laten liggen...

Het is eigenlijk heel aardig dat je zo'n gebeurtenis een jaar of 40 later nog weet! Het is vast toen ook al zo geweest dat TAAL mij buitengewoon interesseerde en dat daardoor dat "vreemde" woord bleef hangen....

Woensdagavond 26 november a.s. komt onze  Harry Krulewitch-jutezak op televisie als JOURNAAL-onderwerp in het programma Man bijt Hond, NCRV.

Iemand bij Radio/TV Oost denkt schatrijk te worden met een ontspiegelingsmiddel voor tv.

  Ik heb een spuitbusje met een goed middel al bijhna 20 jaar in de kast staan. Als ik die Twentenaar was zou ik maar uitkijken!!!

Genoeg onderwerpen maar niet de tijd kunnen vrijmaken, daardoor tegenzin ontwikkeld en tenslotte gewoon geen aardigheid om diep in de nacht nog aan het typen te slaan.

Gewoon geen tijd dus..

Toen ik dat berichtje over die zendelingen noteerde moest ik opeens denken aan wat wij als kinderen voor de zending deden. Ik heb met het zendingsbusje gelopen en op school gaven we ook nog iets voor de zending. En er was ook iets met zilverpapier. Ik herinner me dat we dat moesten sparen want daar konden ze weer wat mee. Nou weet ik niet helemaal zeker of dat nu voor de arme zwarte kindertjes in warme landen was of voor de blindegeleidehond van blinde medemensen alhier. Iemand die dat weet???  En later heb ik ook wel gehoord dat het allemaal dikke onzin was omdat dat zilverpapiuer helemaal niks opbracht. Wel spaarde mijn moeder tot op hoge leeftijd altijd nog zilverachtige sluitingen van yoghurtflessen enzo.  Wat ze daarmee deed weet ik niet meer...

De discussies over roken en niet-roken kregen gisteren met dat nieuwe rapport van de gezondheidsorganisaties weer een nieuwe impuls. Bij B en W ging het er ook flink van langs en ik moet zeggen dat de rokers wel heel erg egoistisch a-sociaal gedrag gaan vertonen. En dat het behalve de longen ook de hersenen aantast en dus de functies van de organen ook nog eens flink in de war schopt hoorde ik er ook al in. Een van de gasten verklaarde: "...ik hoor dit met lede ogen aan..."

Er is weer een of andere reclamecampagne die van alles gratis belooft! Ook de garantie... Gratis garantie!!! Tuurlijk, normaal betaal je daar grof voor....

Vorige week was het al op tv, ik meen in het Jeugdjournaal, dat een stam op de Fuji-eilanden excuses heeft aangeboden aan de nabestaanden van een Engelse missionaris. Een zendeling zeg maar. De voorouders van die Fuji-mensen hadden de zendeling gestoofd en opgegeten!  Ik vind het triest dat die mensen nu nog excuses aanbieden voor zoiets. Wat mij betreft hadden ze er nog veel meer op moeten vreten!!

DOC maakt kaas en zorgt momenteel ook voor een behoorlijke bak licht als ik uit mijn raam naar het noorden kijk. Er staan grote schijnwerpers die het terrein verlichten maar ook een stuk van de omgeving in het licht zetten. Kunnen ze dat niet gewoon overkappen???

DOC kaas heeft een eigen website waarop o.a. ook het een en ander valt te lezen over de nieuwe fabriek in de Hollandscheveldse achtertuin. Wel interessante dingen te zien, zoals bijvoorbeeld dat water gedoe:  Life-project

Gistermiddag rotnieuws gehoord van een goede vriend. Rotdag gehad . Ik weet ook niet meer wat ik moet zeggen. Het komt te vaak, te snel en te veel dichtbij! 

De hele middag bezig geweest met wat rommelen aan de website en stemmen inzingen in de studio.  Vanavond toch nog genoten van anderhalf uur van Kooten en de Bie in de Terugkeek!  Wat een ongeëvenaarde klasse en hoe tijdloos!  Jiskefet werd er zelfs behoorlijk plat van hoewel ik daar normaal ook van kan genieten....

 Dat nieuwe nummer wordt trouwens heel erg mooi, dat staat vast. We gaan binnenkort Drenthe en wijde omgeving verrassen met een sensationele CD van No Name. In alle opzichten van internationale klasse en nog niet eerder vertoond!

 Gisteravond lang bezig geweest met de opnames van een prachtig lied.  Gaat dan bijvoorbeeld zo:

Opnemen bestaat voor een deel uit afluisteren naar wat je zojuist hebt gespeeld....

         In de studio werken aan opnames is ontspannende inspanning! Partijen ..tig  keer opnieuw inspelen, verkeerde dingetjes, kuchjes en kraakjes wegwerken enz. enz.  Voordat bijvoorbeeld het liedje S.O.S. (Baby come home with me) helemaal klaar op een CD stond waren er bijna 700 handelingen gedaan op de recorder voor wat betreft opnemen en editing! Om een fatsoenlijke eindmix van het geheel te maken komt het liedje nog zeker honderd keer voorbij en uiteindelijk wordt de zogenaamde 'master'  gemaakt. Als muzikant heb je zo'n lied dan echt honderden keren gehoord... Een lied componeren en opnemen is puur ambachtelijk werk ook al heb je de beschikking over moderne apparatuur!