|
Home | No Name.nl | Opnieuwbekleden.nl | E-mail| Discussieforum
ELKE DAG VERS wordt (bijna) daglijks/wekelijks(....) aangevuld met allerlei gedachten, foto's, filmpjes en wat meer voor handen is,
uit Hollandscheveld, de regio en de rest van deze aardbol en omgeving!
ELKE DAG VERS is een PERSOONLIJK WEBLOG en wordt gemaakt, geschreven en onderhouden door Bertus ten Caat!
Vandaag (Elk Moment)
NIEUWE KANSEN, NIEUWE PRIJZEN.... Dat ik hier nou niet eerder aan heb gedacht:
ELKE DAG VERS OP:Tweet
en KLIK HIER voor foto's op Mobypicture
Zondag 2 oktober 2011 (23.45) ZOMER (2)...
Het is -denk ik- al weer een jaar of 4 geleden dat we op 10 februari in de tuin zaten met de familie. Midden in de winter toch eigenlijk maar temperaturen die bij het voorjaar pasten... Daar heb ik toch een filmpje van gemaakt ? Tuuwk:
Dat was februari 2008. Nu is het oktober 2011 en zitten we na een totaal verregende zomer in een herfst die zo warm is dat het volop zomer lijkt. Afgelopen week hoorde ik al een aantal keren ganzen overvliegen. Ook vanavond weer. Een zeldzame tegenstrijdigheid qua gevoel. Je staat met korte mouwen om 11 uur 's avonds buiten naar een oneindige sterrenhemel te kijken alsof het hartje zomer is terwijl de ganzen wegvliegen richting warmere oorden. Zouden we een superstrenge winter krijgen?
Feit is wel dat het allemaal steeds sneller lijkt te gaan. Toen vorig najaar het blad weer van de bomen was, ergens in oktober, en de mais er weer af was, leek het vreselijk lang te duren voor het weer een beetje warm zou gaan worden. Het voorjaar was warmer dan we hadden durven dromen, de zomer werd natter dan we hadden gewild, de herfst lijkt tot nu toe op de zomer... Vandaag was het pakweg 25 graden.
En ik heb @#!#@ niet eens gefilmd...
REAGEREN? MAIL!
Zaterdag 1 oktober 2011 (zeer vroeg) ZOMER...
Laten we eerlijk zijn, het was dit jaar wel zomer maar dan alleen in de lente en nu in de herfst... Ik vind dat niet erg want ik kan slecht tegen de zon, ik heb geen enkele behoefte bruin te worden en ik werk meestal binnen dus zo'n buitje regen zorgt voor het gezellige knusse ouderwetse geluid waar je zo fijn bij in slaap kan vallen. Maar ja, daar heb ik dan weer geen tijd voor!
Onze 2 weekjes vakantie in zuid-Frankrijk waren in een vloek en een zucht voorbij maar ik durf ook wel toe te geven dat ik de laatste jaren meer dan vroeger geniet van die prachtige rust. NIets hoeven, niets moeten. Gewoon met een vette bel wijn achter de laptop en dan blijven schrijven en schrappen en herstellen en bedenken en uitwerken en nazoeken, uitpluizen...
REAGEREN? MAIL!
Donderdag 16 september 2011 (gewoon laat) PFFFFFFFFF...
Ik heb zoveel zaken die ik zou willen opschrijven...
Jammer dat ik even geen tijd heb!
REAGEREN? MAIL!
Zondag 11 september 2011 (22.00) ALWEER TERUG...
Tja, en dan zit je opeens met een virus waar de honden geen brood van lusten..... Maar laat ik het eerst niet over honden hebben, dat straks!
Het was opeens, als een donderslag bij heldere hemel, helemaal mis. Een vet virus waardoor we copleet van Internet werden afgegeooid door de provider. Dat betekende dat precies in de periode waarin we ingrijpende en aangrijpende beslissingen moesten nemen ik dat in elk geval niet kon delen via mijn weblog Elke Dag Vers.
Het is nu zondag 11 september en ik ben er even weer. Met een beetje geluk blijftdat zo maar je weet maar nooit tegenwoordig. Gelukkig heb ik in de afgelopen maanden keihard kunnen werken aan mijn roman. Vooral in de afgelopen vakantie in zuid-Frankrijk ben ik weer flink opgeschoten. Als ik niet nog meer geniale invallen (:-)) krijg dan moet dit boek nu op redelijke termijn af zijn. Hoewel ik dan gelijk weer moet aantekenen dat ik blijf schrappen en veranderen en verbeteren en ontdekken en wijzigen. In de vakantie ongeveer 10.000 woorden toegevoegd en dat is een dikke 30 pagina's schat ik.
VERHUIZING
Het heeft bloed zweet en tranen gekost maar in juli hebben we de knoop doorgehakt; we gaan verhuizen. Niet qua wonen maar met ons bedrijf. In augustus 1981 kochten we de boerderij aan het Opgaande en vestigden we de stoffeererij erin. Twee jaar later verbouwden we de boel in de voormalige koeienstal zodanig dat we er konden werken. En in de afgelopen jaren zijn er tig verbouwingen geweest die het weer wat vergrootten en verbeterden. Maar in het afgelopen jaar begonnen we last te krijgen van alle verschillende kleine ruimtes. Een werkplaats, een kleine ruimte voor de stoffen, elders een ruimte voor de voorraad meubelstoffen, in de schuur ruimte voor het schuim, op zolder voor de meubeltjes, kasten erbij voor de materialen enz. enz. Daarna externe ruimte ingehuurd zoals een grote oplegger van van der Most die een jaar achter ons huis stond, nog ergens anders opslagruimte en vervolgens een schuur op een derde locatie. Ondertussen was het overzicht geheel weg...
We gingen op zoek naar een plaats waar we alles onder 1 dak zouden kunnen brengen en vonden dat in Hoogeveen aan het Haagje 158. Saillant detail, toen ik in 1970 in Hoogeveen bij de fa. Jan de Boer ging werken was dat in datzelfde gebouw! We hakten de knoop dus door en per 1 augustus huren we het pand. Nu zijn we bezig de hele boel over te brengen en dat gaat redelijk. We zijn nu zo ongeveer volop actief aldaar en dat betekent dat we nu ook bereikbaar zijn op tel. 769013 overdag. Dus wie ons eens wil bellen moet dat maar eens gaan doen...
HOND
Toen in juni 2010 onze oude herder de geest gaf hadden we van bekenden al een ander hondje aangeschaft. Een leuk klein dingetje was het die ons in het begin de nodige probleempjes gaf qua zindelijk worden enzo maar die na een paar maand gewoon deel uitmaakte van ons gezin. Prachtig om te zien hoe schrander het beestje was! Hij leerde commando's op zo'n prettige speelse wijze dat het een lust was voor ons en ook voor de hond zelf. Moest de deur dicht? Mara deed de deur dicht door er tegen aan te springen. Ze maakte op commando een diepe buiging voor je, door een paar eenvoudige handgebaren ging ze zitten en liggen. Ze knuffelde je helemaal murw als je even was weggeweest, ze haalde mij op uit de werkplaats als mijn vrouw zei: 'ga baasje maar halen' , ze bleef keurig in de deur zitten als ik 's avonds nog even met haar uitging en kwam niet over de drempel voor ik OK had gezegd. En als ik 's avonds laat de PC uitzette kwam ze overeind en naar me toe omdat ze wist dat ik daarna met haar naar buiten ging. Het was een feest van een beest!
We misten ons hondje in de vakantie. de een wat meer dan de ander natuurlijk, maar het was een vrolijk weerzien toen we in de nacht van zaterdag op zondag, 4-5- september, terugkwamen. Ze piste op de vloer van blijdschap...
Zondagmiddag namen we haar natuurlijk even mee naar ons nieuwe onderkomen in Hoogeveen. Ze dartelde met de kleinkinderen door de grote hal tussen het schuim als een echte jonge hond en wij genoten allen van dat moment. Ach, dat ze even niet wist hoe ze moest uitleggen dat ze eigenlijk even naar buiten moest en dus een ferme drol in de showroom deponeerde namen we haar niet kwalijk. Zoveel moeite om dat even op te ruimen is het nou ook weer niet en we lachten met z'n allen om haar 'visitekaartje'. We zouden de komende tijd een plekje voor haar maken waar ze zich zou moeten ophouden. Ze kreeg gewoon háár plekje n de hal!
Ik bleef nog even in Hoogeveen om allerlei dingen te regelen. Vrouw en kleinkinderen gingen met hond alvast naar huis.
Het zal een klein uurtje daarna zijn geweest toen mijn telefoon ging. Mijn dochter, huilend kind op de achtergrond. "Wat nu weer" grap ik. "Ik heb niet zo'n mooi bericht", hoor ik. "Mara is dood...."
Ik moet even diep ademhalen. "Mara dood, hoe kan dat, wat is er gebeurd?"
Dan komt het verhaal. Ze ligt keurig de hele tijd in de deuropening terwijl Lenie en Iris vrouw en kleindochter) spekbonen plukken die naast het huis staan en zo groot zijn dat ze nodig gegeten moeten worden. Als op zeker moment Lenie naar binnen loopt hoort de hond kennelijk iets aan de andere kant van de weg, spurt plotseling de weg op en loopt recht tegen een aanstormende auto aan. Iris gilt nog maar het helpt niet meer. De hond krijgt een klap en ligt een aantal meters verder op de weg. Ze zien nog wat stuiptrekkingen en dan is het voorbij. Iedereen die erbij is, is ontzet! Buren houden het verkeer tegen en brengen het hondje bij ons binnen. Er is helemaal niets aan te zien. Waarschijnlijk nek gebroken en dus vrijwel op slag dood.
Ik kom in een huilend gezelschap als ik thuis kom. Ons prachtige hondje ligt op haar plaatsje alsof ze slaapt. Alleen zal ze nooit weer wakker worden...
We begraven haar diezelfde avond nog. De kleinkinderen schrijven een afscheidsbrief, haar speelballetje gaat mee. We huilen allemaal om ons prachtige, lieve vriendinnetje...
Een nieuw werkjaar ligt voor ons. We hadden graag willen beginnen met enthousiaste verhalen over onze vakantie maar de eerste week, die nu voorbij is, hebben we in mineur doorgebracht, ondanks onze start in een nieuw pand.
En ik mis, verdomme, onze kleine vriendin....
REAGEREN? MAIL!
Dinsdag 28 juni 2011 (Laat) Pastor...
Nee, ik ga het niet over 'geloof' hebben! Hoewel, misschien eigenlijk ook wél, indirect... De naam gaat in elk geval wel die kant uit: Pastor. Kent u die naam? Pastor? Marco Pastor? Vast wel. Hij behoort tot het gezelschap dat nog regelmatig devoot spreekt over de grootste populist van de afgelopen decennia: Pim Fortuyn.
Ik was nooit een fan van Fortuyn zoals ik ook nooit een fan van Wiegel was en het ook nooit van Geert Wilders zal worden. Ik ben per definitie geen fan van mensen die de kretologie verheffen tot zogenaamde filosofie. Ik ben van ná de 2e wereldoorlog maar durf achteraf te beweren dat ik nooit een fan van Hitler of zijn trawanten zou zijn geworden en al helemaal niet van de Nederlandse epigonen als Mussert en zijn collega-NSBers.
Wat heeft dat allemaal met Marco Pators te maken? Meer dan u denkt! Pastors schreef afgelopen week een artikel in het Dagblad van het Noorden waarin hij de loftrompet steekt over het POPULISME.
Zoals in de VVD het volstrekt foute dogma wordt aangehangen dat het INDIVIDUALISME de oplossing van alle problemen zou zijn, zo zit Pastors en zijn club van Leefbaar Rotterdam/PVVers volkomen fout met de gedachte dat het populisme die oplossing is!
Het is zo'n absurde en ontzettend DOMME gedachte dat ie zelfs beangstigend is. Vooral omdat een deel van de mensheid er telkens weer in schijnt te trappen!
De populist zegt en doet, volgens Pastors en de zijnen, wat het volk wil. En dat is, zo denken zij, democratie.
Laten wij deze "wijsheid" even toepassen op wat wel de "hoeksteen van de samenleving" wordt genoemd: het gezin! Wie de moeite neemt daar even een paar minuten over na te denken kan alleen maar tot de conclusie komen dat de gedachten van Pastor totaal ridicuul zijn! De meerderheid bepaalt hoe laat we naar bed gaan? De meerderheid bepaalt dat er voortaan elke avond ijs met slagroom op tafel staat? De meerderheid bepaalt dat de meerderheid altijd z'n zin krijgt? Dus de meerderheid heeft altijd gelijk?
Ik heb het hier al eens eerder opgeschreven: VVDers hebben iets gemist in de opvoeding! Dat herhaal ik zonder schroom en voeg eraan toe dat Pastor en z'n LeefbaarRotterdam-PVVers niet iets hebben gemist maar ALLES!!!
Populisme is niet meer en niet minder dan je kinderen hun zin geven zodra ze iets roepen. Met het overbrengen van verantwoordelijkheid, inzicht of redelijkheid heeft het niets maar dan ook helemaal NIETS te maken.
Kinderen die altijd hun zin krijgen worden verwende krengen die nooit tevreden zijn met wat ze hebben maar altijd méér willen en altijd miepen en mekkeren over wat ze NIET hebben en wat ze niet kennen....
Ziehier onze samenleving op dit moment: de VVD kóópt met bakken geld en reclame een deel van de kiezers, de PVV pakt een ander deel in met valse beloftes en populistische prietpraat die nergens kan worden waargemaakt... Wat vooral in beeld komt vervolgens zijn de ordinaire 'geenstijl' en 'powned' pubers en de nooit meer tevreden te krijgen verwende krengen die achter de Fortuynen en Wildersen aanhobbelen.
Het is een kwestie van opvoeden. Maar daar begrijpt iemand als Marco Pastors met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid helemaal NIETS van.
Dat is nu gewoon jammer. In de jaren 30 van de vorige eeuw was het desastreus..........
REAGEREN? MAIL!
Zondag 26 juni 2011 (Laat) Vaderfoto's (2)
Natuurlijk heb ik wel foto's waarop mijn vader lachend staat! het zijn alleen geen foto's zoals je ze nu met je digitale camera maakt. Het zijn zwart/wit foto's van begin jaren vijftig, totaal niet te vergelijken met de moderne.
Op zoek naar iets anders kwam ik vanmiddag weer een paar mooie exemplaren tegen uit de tijd dat mijn vader een jonge vent was van rond de 35. Samen met zijn jongere broer Berend, mijn oom die vorige week overleed. En samen met zijn zusje Zwaantje en mijn moeder. Lachende, jonge mensen op weg naar een leven dat nu al lang weer voorbij is. Die kleine momentjes, vastgelegd door een camera, het worden persoonlijke monumentjes:
De broers ten Caat begin jaren 50. Rechts Fake, links Berend ten Caat.
In het midden mijn vader Fake ten Caat, links zijn zusje Zwaantje, rechts mijn moeder Geesje Tangenberg.
REAGEREN? MAIL!
Maandag 20 juni 2011 (Laat) Vaderfoto's..
Dan zie ik op zo'n vaderdag weer die foto met daarop het lachende gezicht van m'n vader en de vrolijk lachende gezichten van m'n moeder, m'n broers en zusters. Ik heb er al es eerder over geschreven: het is de enige foto waarop ik sta samen met m'n vader. Tussen het maken van deze foto en het overlijden van m'n vader zat een kleine 3 jaar schat ik. In mei 1955 werd mijn broertje geboren, in maart 1956 overleed mijn vader. Mijn broertje staat -voorzover ik weet- nergens op een foto samen met ons hele gezin.
Ik heb mijn vader nooit in kleur gezien op foto. Daarom kleurde ik jaren geleden -met dank aan een goed fotobewerkingsprogramma- zelf een ouwe zwart-wit foto in. De rest van mijn familie is een bont en kleurrijk gezelschap geworden de afgelopen 55 jaar, mijn vader bleef in beeld een zwart-witte verschijning.
Dat was ie zeer zeker niet zo heb ik door de jaren heen gehoord en ervaren maar die ene foto waarop ik hem aantref, volop lachend heb ik nog steeds niet. Dit is zo ongeveer de laatst bekende.
Zaterdag a.s., de 25e juni zou hij jarig zijn. 95 zou hij zijn geworden als het niet opeens afgelopen was op 14 maart 1956!
Zou er niet ergens in een bijna vergeten fotoalbum nog een foto zijn van mijn vader als vrolijke dertiger? Als ik die ooit vind mag ie zwart-wit zijn. Ik kleur hem toch zoals ik dat wil!!!!
REAGEREN? MAIL!
Zondag 19 juni 2011 (Middag) Vaderdag...
Eigenlijk heb ik nooit iets gehad met vaderdag. Niet dat ik er nooit van heb genoten ofzo. Er waren zeker tijden dat de kinderen mij verwenden met fraaie op school gemaakte pennenbakjes, tekeningen en meer goedbedoelde 'snaorigheden' (zoals m'n moeder ze altijd noemde) en die heb ik altijd dankbaar aanvaard. Net als de ontbijten die me op bed ten deel vielen. Dat zijn mooie herinneringen! Pennenbakjes en mooie tekeningen heb ik af en toe bewaard. Voor de kinderen later misschien wel leuk om ze te laten zien hoe aardig ze toen nog voor me waren :-)
De minder mooie herinneringen aan het vaderdaggebeuren betreffen die uit mijn eigen jeugd. Dat wil zeggen, ik heb daar helemaal geen herinneringen aan! Dat is een merkwaardige constatering zo besef ik... Eerst schrijven dat er minder mooie herinneringen zijn en dan dat er helemaal geen herinneringen zijn. Vreemd...
Zo vreemd is het nou ook weer niet. Mijn vader overleed een maand na mijn 4e verjaardag. Herinneringen aan vaderdag toen ik 3 was kunnen er bijna niet zijn laat staan van de twee daarvoor.
De wrangheid van "vaderdag" was het gemis. Als om je heen kinderen, vriendjes en vriendinnetjes er op de een of andere manier mee bezig waren was er bij mij een soort van onbeholpenheid die moeilijk te beschrijven is. Of heet zoiets misschien gewoon "verdriet"?
Mijn vader en moeder, 3 grote zussen en 2 grote broers. Ik ben dan nog de jongste... (1953)
REAGEREN? MAIL!
Maandag 13 juni 2011 (laat) Natuurlijk...
Het loopt tegen 4 uur, zondagmiddag 12 juni 2011. Het is redelijk mooi weer en ik besluit om met de camera nog es weer het land in te lopen achter ons huis. De mais staat al weer een dikke 30 cm hoog. Ik kan nu nog door het veld lopen en wat zien, beleven!
Stenen, stenen, stenen! Het is zonder twijfel mijn moeder geweest die met haar onophoudelijke steenvondsten mij ook heeft aangestoken. Ik zie van alles in de stenen en keien die ik tegenkom. Af en toe pak ik er een op. Ovaal of bijna perfect rond. De vormen zijn intrigerend. Er zijn kapotgeslagen stenen, geraakt door landbouwmachines... Er liggen grote keien die telkens weer omhoog groeien en door de landbouwers aan de kant worden gegooid. Stenen zijn soms miljoenen jaren oud! Het fascineert, boeit!
Het is stil vanmiddag. Meestal als ik door het veld wandel zijn er vogels, veel vogels die fluiten en zingen. Vanmiddag hebben ze vrij ofzo. Er vliegt een kievit langs die klagelijke kreten slaakt. Verderop meen ik een grutto te herkennen. De kievit komt nog een paar keer langs en landt dan tussen de jonge maisplanten. Ik zie en hoor hem of haar later nog een paar keer maar ik mis de uitbundigheid van het voorjaar!
Als ik over de dam in het oude veenwijkje pal naar het oosten loop schiet er opeens een haas weg uit z'n leger. Bijna als een streep zie ik de oren wegsnellen tussen de maisregels! Het water in de oude veenwijk is zo helder als glas op de plaatsen waar geen eendenkroos drijft. Zonder moeite zie ik de bodem. Zou er vis zitten hier? Vast wel, ik ben in 1998 al m'n vis kwijtgeraakt omdat het water zo hoog kwam dat mijn vis kon ontsnappen. Die zijn vast niet allemaal verdwenen. Er moet nog nageslacht rondzwemmen van de meer dan 100 gouvissen en goudwindes ergens....
Ik loop verder in oostelijke richting en zie dan de reeen staan. Op hetzelfde moment dat ik ze zie staat er één rechtop en kijkt in mijn richting. Ze voelt onraad terwijl ik niets anders doe of wil dan dichtbij ze zijn en foto's maken. Ik nader ze tot binnen de 100 meter dan komt er een groot alarm en even later vluchten ze. Ik kijk ze na, ze gaan richting bos aan de Albartsweg.
Langs de volgende voormalige veenwijk loop ik terug in de richting van het Hollandscheveldse Opgaande. Het blijft vreemd stil vanmiddag. Tijdens eerdere wandelingen hier was het een bijna feestelijk gefluit van vogels waar ik doorheen ging. Nu is het stil!
Een vreemd geluid doet me opkijken. Hoog in de lucht zie ik opeens 2 parachutes hangen. Ik hoorde het wapperen van de parachute!
Honderd meter verderop staan de paarden van een buurman. Ze zien mij zelfs op die afstand en komen nieuwsgierig in mijn richting. Vier paarden op een rij die iets vreemds zien. De veenwijk maakt dat ik niet dichterbij kan komen hoewel ik dat wel zou willen. Ik heb niets met paarden maar deze oefenen een raar soort aantrekkingskracht op mij uit. Ik zie ze zo vaak dat ik kennis met ze wil maken. Kennismaken met paarden? Soms begrijp ik mezelf ook niet...
Veel dichterbij sta ik plotseling oog in oog met 2 lama's van een andere buurman. Ik kijk er een tijdje naar en concludeer dat het niet MIJN dieren zijn. Ik loop terug en vind dan een stuk van een kalken pijpekop in het zwarte zand tussen de mais. Alles is geschiedenis hier, ook dit stukje kalken pijp. In vorige eeuwen werd de turf van hieruit naar west-Nederland gebracht: Amsterdam bijvoorbeeld. Er kwam afval mee terug. Geen plastic maar wel grof vuil van de 19e eeuw: pijpenkoppen, glas en tegelpuin tussen het organisch afval...
Dus vind ik een pijpekop waar iemand in 1850 ofzo aan lurkte in west-Nederland...
Ik ben een plattelander en houd van dat wat het platteland platteland maakt! Ik houd van de stilte, maar ook van de vogels die flink lawaai kunnen maken soms, ik houd van de geur van mijn streek en als dat af en toe de geur van pure stront is dan is dat maar zo! Ik maak me pas zorgen als de stront niet meer ruik!
Ik kan ook ontroerd raken door het ogenschijnlijk triviale. het geluid van grazende koeien bijvoorbeeld. Ik filmde ze 2 jaar geleden; de koeien van mijn buurman Willem Pol. Het geluid van grazende koeien. Daar kan ik kippenvel van krijgen!!!
REAGEREN? info@hollandscheveld.nl
Zondag 12 juni 2011 (19.00) Dingen enzo zoals kerkbanken...
Natuurlijk kom je na een dag waarop je de begrafenis van je oom Berend ten Caat meemaakt en de verjaardag van je broer Berend ten Caat tot filosofische redeneringen en overpeinzingen. Maar dat niet alleen. Er zijn ook puur praktiche kwesties die zich op zo'n dag voordoen.
Ik ben geen kerkganger. In een ondertussen grijs verleden ging ik regelmatig met m'n moeder mee maar toen ik volwassen dreigde te worden was het snel gedaan met mijn 'vroomheid'. Uiteindelijk ben ik geheel en al bekeerd en kom alleen nog maar in kerken als toerist of om meestal de minst fraaie kant van het leven: de onvermijdelijke dood!
Ik kwam donderdag in de kerk in Elim voor de zoveelste keer tot de conclusie dat zitten op een kerkbank een verschrikking is! Het is prachtig eikenhout, mooi gebeitst en gelakt. Niets mis mee, maar na een kwartier zitten houdt het op. Geen enkel comfort. De zitting is zo hard als eikenhout hard is en de plank in de rug is behalve hard ook nog eens volledig haaks op de zitting gezet waardoor voor elk mens met enige slijtage aan z'n beweegbare onderdelen het zitten op kerkbanken een slijtageslag is! Ik schuif eerst eens onderuit waardoor je half hangt, dan weer rechtop, dan schuin, dwars.... Kortom, zitten op een kerkbank is een kwelling!
Is daar wat aan te doen? Ja natuurlijk is daar wat aan te doen. Men zou, net als in de bioscoop of in een theater, de harde banken kunnen vervangen door comfortabele stoelen of fauteuils. Dat zal waarschijnlijk een te dure kwestie worden en het zou ook niet passen in de gebouwen. Vlag, modderschip enzo. U weet wel.
Er is een veel eenvoudiger oplossing. Gewoon simpel goeie koudschuim kussens. In elk geval voor onder je kont. Niet van die flodderdingen gevuld met wat polyvlokken maar kussentjes van 5 cm. dik, ongeveer 40 X 50 cm. Dat brengt een aanzienlijke verbetering van het zitcomfort teweeg en ik ben er van overtuigd dat onze lieve heer daar geen enkele moeite mee heeft! Hij heeft toch het beste met ons voor?
Wat nu? Simpel. Ik sponsor persoonlijk de eerste 10 kussentjes voor de eerste kerk in Hollandscheveld, Elim of Nieuwlande die zich meldt. Wil men er meer dan zal daar een redelijk prijskaartje aan hangen.
Lijkt me eigenlijk wel een aardige pinkstergeste. Ik ben benieuwd. Voor meer over schuimrubber: www.schuimrubber.nl
REAGEREN? info@hollandscheveld.nl
Dinsdag 7 juni 2011 ( laat) Jarigen (2)....
Het is merkwaardig toevallig hoe ik bijna een week geleden schreef over 'jarigen'. Toevallig omdat de afgelopen week de oudste broer van mijn vader overleed: Berend ten Caat. Ome Berend was de enige oom waarvan ik de verjaardagsdatum uit m'n hoofd weet... Dat is dan weer géén toeval. Ome Berend werd geboren op 6 januari 1930. Mijn broer Jan kwam op diezelfde datum ter wereld in 1946 en het was ook de geboortedatum van juffrouw van Ellen, Jan Giethoorn, Hillie Berkenbosch-puitte en Henk Roelofs.....
Ome Berend overleed afgelopen zaterdag, 4 juni, op de dag dat z'n dochter (mijn nichtje) Tineke jarig was! De begrafenis van m'n oom is a.s. donderdag: 9 juni.
Op die datum, 9 juni, werd in 1948 mijn broer Berend geboren, genoemd naar de oudste broer van mijn vader: ome Berend.
Ik schreef het geloof ik al ergens: het leven zit vol verrassingen. De dood ook!
P.S.
Kijk tussendoor even op Twitter en de eerste tweet die me opvalt is:
REAGEREN? info@hollandscheveld.nl
Woensdag 1 juni 2011 ( laat) Jarigen....
Er zijn veel jarigen dezer dagen. Gisteren mijn oudste zwager die 77 werd, vandaag m'n jongste kleinzoon die 2 is geworden. Een verschil van 75 jaar, driekwart eeuw!!! Het leeftijdsverschil tussen mijn kleinzoon en mij is 57 jaar, eveneens een flinke afstand.
Over 55 jaar kan m'n kleinzoon zo oud zijn als ik nu. Zelf ben ik dan 114. Dat moet te doen zijn. Volgens Hendrikje van Andel - die ooit zelf zo oud werd- is het een kwestie van blijven ademhalen.
Daar had het mens gelijk in. Edoch, ik heb een vaag vermoeden dat ik het niet zal redden maar dat zien we dan wel weer.
En daar heb je het al weer: Dat zie ik dan dus net niet!
REAGEREN? info@hollandscheveld.nl
|
||
Dont tear me up en Evening gown |
